Travel Journal

Laatste deel Iran

(Sunday 1 November 2009) by fietsendeknarren
Tijd om weer lekker te gaan fietsen na een paar heerlijke dagen in Esfahan. We gaan richting Toudesk 100 kilometer, dus dat gaan we niet in een keer doen. Na ongeveer 15 kilometer fietsen we de woestijn in. Je ziet voor je een eindeloos zwart asfalt lint. Er is nog wel wat begroeiing, bruinachtige struikjes van ongeveer 30 centimeter hoog het ziet er allemaal dor en droog uit . Tussen de middag kruipen we achter een muur van een oud vervallen gebouw voor een klein beetje schaduw. We moeten op de grond op een grote lege tas ons brood eten. Het probleem hierbij is dat ik overal groot uitgevallen mieren zie lopen, dus echt lekker zitten doe je niet, de grond is keihard, pijnlijk voor het achterwerk. Na ongeveer 75 kilometer komt het dorp Kuhpayeh in zicht waar we overnachten in een zeer smerig hotel, we durven niet te douchen en slapen in onze eigen slaapzakken. De volgende dag is het nog 25 kilometer naar Toudeshk, en daar komen we in de loop van de ochtend aan. We worden opgewacht door Reza, omdat het nogal moeilijk te vinden is. We hebben geboekt bij Mohamed, die ongeveer al 600 fietsers te logeren heeft gehad, zegt hij en vele andere travellers. Mohamed zelf is er niet dus neemt zijn broer Reza de honeurs waar. Het is een traditioneel dorp van modderstenen huizen en het huis waarin de familie woont en wij ook slapen is zeer traditioneel. Wij eten met de familie mee en hebben een eigen kamer met natuurlijk de matrasen op de grond, want zo wordt er hier nog veel geslapen. We hebben traditioneel Iraans gegeten en het was heerlijk na alle kebab. Het zijn hele lieve mensen die alles voor je willen doen en werkelijk niets is te veel. In de middag krijgen we een rondleiding door het dorp heel interessant, we fietsen vaker langs dit soort dorpen en dan denk ik altijd je zal er maar wonen, maar nu ik in het dorp zelf ben geweest denk ik daar toch anders over.
IMG_2428.jpg
We zijn in verschillende huizen geweest en elk huis heeft een binnentuin waar of dieren lopen zoals bij Reza, of fruit bomen staan. Meubels zijn er over het algemeen niet, men zit op de grond op de kleden die hier in elk huis rijkelijk aanwezig zijn. Overal worden we hartelijk ontvangen door heel vriendelijk lachende mensen. Wat me opviel is dat elke deur twee kloppers heeft en Reza vertelde dat er een voor de vrouwen en en een voor de mannen is, de zware die het meeste herrie maakt is natuurlijk voor de mannen, zo weet men precies welk geslacht er voor de deur staat.:-? Ook de vorm van de klopper spreekt voor zich. De volgende dag gaan we de in de ochtend met een tour verder de woestijn in naar zandheuvels en dan hoor je de stilte. Er zjn mensen die de hoogste heuvels beklimmen maar wij vonden een kleintje ook goed, s' Middags gaan we met de bus naar Garmeh, we laten de fietsen bij Reza staan. Garmeh is een dorp 200 kilometer verderop, een oase in de woestijn. Er zijn meer dan 25 verschillende soorten dadel palmbomen, die rondom een kleine waterbron staan.
IMG_2497.jpg
Het is een 1600 jaar oud dorp ook weer van modderstenen huizen. Het hotel is zeer traditioneel geen meubels geen bed zelfs geen gordijnen en sommige gangetjes zijn zo laag dat je gebukt moet lopen. En mocht je behoefte hebben om buiten te slapen dan kan dat op het dak, en kun je genieten van de prachtige sterrenhemel.
IMG_2536.jpg
Het eten is er weer verrukkelijk, het is ook een echte ontmoetings plaats voor travellers en we hebben leuke mensen ontmoet ieder met hun eigen verhaal, maar allemaal met dezelfde passie, het reizen. In de avond worden we getracteerd op traditionele iraanse muziek en nog een klein beetje jazz (Iraanse jazz).
IMG_2531.jpg
Als we terug zijn in Toudesk is daar inmiddels nog een Nederlandse fietser geariveerd een jonge knaap die in zijn eentje op weg is naar Japan. Hij houd helemaal niet van fietsen zegt hij en dit is zijn eerste fietstocht en waarschijlijk ook z'n laatste. De volgende dag vertrekken we naar Ardakan en omdat het meer dan 100 kilometer is met in het begin flinke bergen hebben we een truck geregeld die ons over de bergen brengt. Hans (de nederlandse jongen) maakt er ook dankbaar gebruik van en rijd mee in de achterbak, het wordt een behoorlijk koude tocht voor Hans. Het is s'nachts behoorlijk koud in de woestijn en in de loop van de ochtend wordt het dan weer warmer. Na ongeveer 40 kilometer stapt Hans op de fiets, wij rijden nog iets verder mee zodat we ongeveer nog 70 kilometer moeten fietsen, maar als we bijna in Ardakan zijn haalt Hans ons in, wij gaan naar een hotel, hans gaat kamperen in de tuin van een hotel, (een budget kwestie). Als we de volgende dag in Yazd aankomen zien we ook Hans weer want ook wij nemen hier een budget hotel. Het leuke van deze hotels is dat je soms weer eens Nederlands kunt spreken want er zijn altijd wel een paar Nederlanders onderweg. Yazd is een woestijn stad, en de huizen hebben de kleur van de woestijn een beetje rood bruin, het is er behoorlijk stoffig maar voor het overige merk je niet veel van de woestijn. Het hotel ligt vlakbij de Jameh moskee die de oude stad domineert door z'n grote ingang (een van de grootste) met daarop twee minaretten van 48 meter hoog.
IMG_2558.jpg
De oude stad is een labirinth van straatjes waar je zeer makkelijk de weg kwijtraaakt, maar de minaretten doen dan dienst als baken. We hebben het watermuseum bezocht en het is interessant te weten dat het water vroeger vanuit Esfahan naar Yazd door een gigantisch ondergronds tunnelstelsel liep, over een afstand van meer dan tweehonderderd kilometer, het duurde een paar weken voordat het in Yazd was. Iedere boer kon onderweg zijn eigen water oppompen tegen een bepaalde vergoeding. Het waterpeil is inmiddels meer dan 100 meter gezakt en loopt nu gewoon door een pijpleiding. We hebben de Ateshkadeh tempel bezocht Deze tempel behoort bij het Zaroastrian geloof, een zeer oud geloof. Als je goed naar de tempel kijkt zie je dat de vogel aan de bovenkant van de tempel een oude wijze man is. Er zijn veel mooie uitspraken in de tempel te lezen, die zijn gedaan lang voordat de bijbel verscheen, waarin dezelfde woorden worden gebruikt over vrede, liefde en verdraagzaamheid, verder komt het ook weer heel erg op de fantasie aan. Er zijn nog steeds een behoorlijk aantal aanhangers van dit geloof. Vooral in India waar ze in een bepaalde periode naar toe zijn gevlucht. We hebben ook hun vroegere begraafplaats bezocht, de doden werden in de open lucht op een berg gelegd zodat ze door de vogels opgegeten konden worden.
IMG_2596.jpg
Er staan twee torens op, de zogenaamde stilte torens, nou stil is er er niet meer, er zijn allelei jongens met de moter die het ene na het andere bravour kunstje vertonen b.v. op alleen het achterwiel de berg op. Nu zitten we in Shiraz de stad van de tuinen waar er heel veel van zijn, en natuurlijk van de Shiraz wijn. De wijn is sinds de revolutie verboden, het wordt nog wel illegaal gemaakt maar is van zeer slechte kwalitiet. We maken een tour naar Persepolis. een complex van paleizen van koning Darius zijn zoon Xerxes en hun nazaten, gesticht ongeveer 500 jaar voor chistus. Er is niet zo veel meer van over, het meeste is vernield door Alexander de Grote, maar wat er nog staat is prachtig, vooral de tafrelen op de muren zijn schitterend. Je ziet Darius op z'n troon met allerlei figuren die geschenken komen brengen. De figuren met de schapen kwamen denk men uit Marshad, die met de kameel waarschijnlijk uit Afghanistan. De figuren met het bolle hoofddeksel zijn de Meden en de anderen zijn Perzen, Ook zie je een leeuw die een hert aanvalt, dat staat voor het oud en nieuw. De leeuw staat voor nieuw het hert voor oud. We hebben ook de graven van deze koningen bezocht, de lichamen werden vrij hoog in de rotsen uitgehakte ruimtes begraven en boven ��n graf zie je een prachtig tafereel met twee paarden, links God die het koningschap aan Darius overhandigd. Ik vond geheel het zeer indrukwekkend. Een holy shrine hebben we dit keer zonder problemen kunnen bezoeken. Ook het mausoleum van Hafez hebben we bezocht, Iraans grootste dichter. We hebben een mooie wandeltour door de stad gemaakt met gids en veel mooie huizen en paleizen gezien. We blijven een paar dagen rondkijken in Shiraz en dan zit onze tijd in Iran er bjna op. 31 oktober vliegen we naar Dubai en blijven daar een paar dagen om vervolgens naar India te vliegen en als het mogenlijk is naar Goa, zodat we eens een weekje aan het strand rust kunnen houden. Dat hebben we nodig, want reizen is vermoeiend. Als ik terugkijk op onze reis door Iran dan vind ik het grootste gedeelte waar wij doorheen zijn gegaan niet echt heel mooi. Het landschap is vrij eentonig zeker in de woestijn. Wat het land mooi maakt is de bevolking die alles zullen doen om het je naar de zin te maken, Van alle kanten wordt je welkom geheten en uitgenodigd. Ik heb nooit een onveilig gevoel gehad, integendeel. Wel heb ik het gevoel dat er een bepaalde druk op je ligt, heb je je voldoende bedekt, zit je hoofddoek goed, dat is iets wat altijd aanwezig is, je kunt niet even je hotelkamer uit lopen zonder hoofddoek en jas, in een restaurant zit je bijvoorbeeld helemaal aangekleed terwijl het bloedheet is.>:-) Ook ben ik aangesproken door een jongen die me vertelde, dat het in zijn land wegens de religie niet toegestaan is dat vrouwen in de stad fietsen, volgens hem zou ik gearesteerd worden door de toeristen politie, en dat zijn dingen die je shockeren.8-O We zijn wel een keer aangehouden door de politie, ze kwamen naast ons rijden in een auto, maar omdat ze niet in uniform waren fietsten we gewoon door, toen Willem vroeg naar het legitimatie bewijs en en ze dat toonden zijn we gestopt. Na het controleren van onze pas mochten we door. M'n telefoon kan ik niet gebruiken en de mp3 speler die er in zit is geblokeerd. Gelukkig heb ik ook nog een losse mp3 speler bij me, want muziek is plezier. De muziek die je in Iran hoort is losser dan 15 jaar geleden, je hoort nu zelfs vrolijke muziek en dat was toen niet mogelijk volgens Willem. Heel vaak werd Willem aangesproken en werd ik genegeerd, een keer zefs de hand geweigerd. Iran heeft twee werelden een mannen en een vrouwen wereld. De mannen zijn heel close met elkaar, ik zag twee soldaten hand in hand lopen en daar kijkt niemand van op. De mannen dragen alle verantwoording in het gezin en de vrouwen hoeven alleen kinderen te baren en te zorgen dat ze ze houden, want als ze scheiden krijgt de man de kinderen. Vrouwen kunnen alleen scheiden als het in een contract vastgelegd is.:-? Jonge meiden en soms ook jongens zie je lopen met een grote pleister op hun neus wegens een neuscorrectie, ze willen graag een Europesche neus. Willem vindt dat het toch vrijer is geworden, men spreekt makkelijker over het regime en velen die wij gesproken hebben zijn ontevreden met de gang van zaken, sommige voorspellen dat er bij de volgende verkiezingen een politieke omwenteling zal plaatsvinden, het probleem van de bevolking is dat ze niet weten hoe ze het aan moeten pakken, ze hebben geen ervaring met staken en dergelijke. De ayatola's hebben er 50 jaar over gedaan om de macht te grijpen, dus zal het nog wel wat langer duren dan 4 jaar voordat de omwenteling plaats vindt. Over het verkeer blijf ik me vebazen echt niemand houd zich aan de regels, ze rijden de vouwen uit je broek en als je een gebaar naar ze maakt lachen ze je vriendelijk toe, ze zijn zich niet bewust dat ze zich lomp gedragen. Het mooie van de Iraniers is dat ze ondanks de vele beperkingen toch hele vrolijke mensen zijn.Het is ook een land met veel mooie historische plaatsen, en is absoluut de moeite waard om te bezoeken. Het is een trots volk mede dankzij hun rijke historie, en ze willen heel graag weten hoe je over hun land denkt, dat vinden ze heel belangrijk, belangrijk is ook of je getrouwd bent dat vragen ze altijd, en soms vragen ze aan Willem hoeveel vrouwen hij heeft. Wat wel een nadeel is, is dat je niet kunt pinnen of je creditcard gebruiken, iets betalen via het internet is niet mogelijk, met als gevolg dat je met pakken geld in je onderbroek loopt, omdat de coupures zo klein zijn.|:-) Als we terug kijken op ons verblijf hier dan hebben we 6 weken in een totaal andere wereld geleefd. Een land dat erg afgesloten is van de buitenwereld en met andere vrijheden dan wij gewend zijn
We hadden het niet willen missen.

  • Laatste deel Iran by hisjPa van Vierzen
  • Verdiend genieten van de rust by Joyce en Henk
  • burka af en haren in de wind by Mettina
  • Lieve fietsende knarren by Hans en Margo
  • Shoppen by Truda en Ivon
  • Leuk kerstkadootje by Agnes
  • Een reis van belevenissen by John van Angelen
  • relaxen by Hans
  • groetjes by geert dijkema odfjell


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active