Travel Journal

Tweede deel India

(Tuesday 1 December 2009) by fietsendeknarren
Ik klim maar weer in de toetsen, want er zijn veel leuke reacties en er is zo zoveel te vertellen over India. We zaten in een buitenwijk van Mumbai en gaan de stad met de trein bezoeken, want met de fiets is niet verstandig. We kopen een kaartje eerste klas, daar is altijd plaats werd er gezegd, nou dat is inderdaad zo, desnoods op het dak. De deuren blijven open en iedereen hangt gewoon buitenboord zo druk is het en als het niet druk is hang je buiten om een beetje koelte te vangen.
IMG_3005.jpg
Gelukkig zit ik in de aparte vrouwencoupe :-\en daar is het iets rustiger, maar van zitten is geen sprake.
IMG_2956.jpg
De rit gaat langs sloppenwijken. Mensen die langs het spoor wonen in golfplaten onderkomens op zo'n twee meter van de rail vandaan, ongelofelijk triest om te zien.
IMG_2999.jpg
Als we in de stad aankomen is een van de eerste dingen die ik zie een man die midden op de weg ligt in z'n blote kont en iedereen loopt en rijdt er voorbij. >:-)De stad zelf is niet zo mooi. Wel staan er nog wat oude gebouwen vanuit de koloniale tijd, maar de meeste zijn vervallen. We gaan naar de gateaway. Dat is een poort bij de baai, die is gebouwd ter gelegenheid van het bezoek van Koning George V in 1911. Daarvoor is een groot plein en daar zie je de toeristen dus ook de zwerfkinderen bedelen. Nu heb ik gelezen dat je kinderen niets moet geven, want sommige kinderen verdienen meer dan hun vader en gaan daarom niet naar school. (Op de achtergrond in de baai zie je de mooiste jachten liggen.) Bedelen is een beroep geworden dat heeft mede te maken met de reïncarnatieleer van het hindoeïsme,om deze reden geven veel indïers een kleinigheid aan bedelaars, in een volgend leven kunnen de rollen immers zijn omgekeerd. Bedelaars zijn dan ook niet altijd de allerarmsten. veel bedelaars zijn georganiseerd in wijk of kasteverband. Ze huren dan een aantrekkelijke plek op straat en staan een deel van hun geld af in ruil voor kleding en onderdak. Sommige bedelaars laten je ook niet met rust en blijven je lastig vallen en mee lopen tot je iets geeft. Maar dat er veel armoe is laat dat duidelijk zijn. Er sterven in India 5000 kinderen per dag onder de vijf jaar, (er staat echt geen nul te veel) door de slechte gezondheidszorg voor armen. (en wij maar klagen in Nederland). Het breekt je hart als je ziet dat hele gezinnen op straat leven en een stel van die kinderen in hun blote kont hoort lachen en ziet spelen met niets.:-( Veel mensen denken ze weten niet beter, maar laten we wel wezen, als je arm bent heb je weinig keus in het leven. Op het plein staat ook het Tja Mahal hotel waar verleden jaar november een aanslag is gepleegd.
IMG_2964.jpg
Ze zijn het nog steeds aan het restaureren, er was een groot gedeelte verwoest. Willem zei, kom, we gaan even binnen kijken en liep brutaal naar binnen. We hebben foto's van beroemdheden bekeken, die er hebben gelogeerd en hebben in de lounge uit zitten rusten. Zondag zijn we weer op de fiets gestapt, :-)het achterwerk is weer aardig geheeld. De weg is nog erg druk ondanks de zondag, het verkeer raast langs je, het is hier veel drukker dan in Goa. We fietsen op de highway, want daar heb je de meeste kans op een hotel en na 30 kilometer hielden we het voor gezien, toen er een aardig hotel in zicht kwam. De volgende dag vroeg vertrokken, tussen de middag niets geschiks kunnen vinden om te eten, dus dat worden kaakjes onderweg, het ontbijt was ook al niets, dat konden we pas om 9 uur krijgen, gelukkig had ik nog brood en jam in de tas. We zien wel goede hotels maar veel te vroeg, wat we ook zien zijn de krotjes van de mensen die langs de weg wonen. Er liep een kind van een jaar of twee langs de weg naakt en geen ouder te zien, knap gevaarlijk. En dan de koeien, het is echt te gek, ze lopen gewoon op de weg en steken op hun gemak over, je houdt je hart vast.
IMG_3011.jpg
Na dik 60 kilometer komt er een mooi hotel wat we boeken, er werd eerst gezegd het is volgeboekt, maar de manager dacht daar anders over en gaf ons een kamer. Helaas ging om een uur of 5 de telefoon of we maar weg wilden gaan, want hij had een fout gemaakt en had nog geen licentie, zei hij. (het hotel was vrij nieuw) We konden een kilometer verder naar een ander hotel. Willem zegt, ik wil het eerst zien, anders ga ik niet en is gaan kijken met iemand van het hotel en gelukkig was het oke. Het vervelende is, dat je dan alles weer moet inpakken en opladen. De man had gewoon overboekt. We waren er niet blij mee, >:-)als je eenmaal ergens bent geariveerd heb je je rust hard nodig. Het fietsen gaat lekker, het is niet al te veel klimmen, alleen heuvelachtig dus goed te doen. Alleen de onbeschrijfelijke herrie langs de weg, het is een en al vrachtwagen, op de achterkant van elke vrachtwagen staat please horn, dus iedereen kan naar hartelust toeteren, om gek van te worden. 7-)Gevaarlijk gereden wordt er ook je ziet per dag wel een paar gecrashte vrachtwagens liggen. De mensen reageren hier totaal anders dan b.v.in Iran. Ze zijn zeer verbaasd en vooral kinderen moeten erg lachen als ze ons zien. Maar mensen durven je niet goed aan te spreken, alleen als je iets vraagt, dan komen er gelijk twintig anderen aangerend om te kijken wat er aan de hand is, ze zijn heel nieuwsgierig. We zitten nu in Vapi en gaan morgen met de trein naar Mumbai terug want we krijgen het geld van onze return ticket terug. Daar hebben we erg ons best voor moeten doen bij Indian Air en het is te veel om te laten schieten. We kunnen er makkelijk 5 dagen van leven. De trein is een hele belevenis. We konden geen eerste klas boeken, dat is er niet, wel gereserveerde plaatsen, maar dat moet dagen van te voren. Deze trein is oud en weinig confortabel, maar er gebeurt van alles, constant komen er mensen langs die iets willen verkopen en hun waar schreeuwend aan de man brengen. En dan de bedelaars, sommige zwaar gehandicapt, ze rijden over de grond op een plank met wielen eronder, afschuwelijk om te zien, dan komt er nog een zingende moeder langs met kind die het geld ophaalt. (Het valt me op dat niemand geeft) Maar het mooiste van alles zijn vrouwen die in hun handen klappen om de boze geesten te verdrijven en dan gelijk hun hand ophouden om te vangen. Als je geeft wordt je door ze gezegend, ze zien er heel mooi uit, dat moet ook wel want het zijn eigenlijk mannen. De stations zijn ook een belevenis, heel druk en iedereen loopt gewoon over het spoor, je hoeft je geen moment te vervelen. Ook op de fiets kijk je je ogen uit, de natuur is mooi, je komt langs de meest idilische plekjes, helaas altijd met krotjes erbij. Je ziet de vrouwen hun was doen in de rivier, de vrouwen zien er trouwens prachtig uit in hun Indiase kleding ook de armere. Ik begin al wel te wennen aan de hekseketel van mensen en verkeer in de stad, maar blijf me verbazen over hoe dingen hier gaan. Het verkeer is een chaos mensen, dringen elkaar van de weg af. En dan de duizenden driewieler scooterriksja's , die een geheel eigen rijstyle hebben. B.v. vlak voor je stoppen, zodat je er boven op vliegt. In het begin van India wisten we nog niet hoe we het zouden aanpakken wat betreft het reizen door het land. Er is veel te zien en er is veel te fietsen. We hebben er voor gekozen om zo veel mogellijk te fietsen, want we hebben de tijd er voor. We willen minstens 3 maanden in India blijven en dan nog een maandje naar Nepal. We hebben vandaag een groot gedeelte secundaire weg gefietst, dat is veel rustiger, maar de weg is dan heel slecht. Je komt door veel dorpen, maar allemaal zonder hotel en als er al een hotel is, durf ik er niet te slapen, zo vies. Hier komen nooit toeristen, je ziet dan wel heel goed hoe de mensen hier leven. Je ziet hier veel primitieven
IMG_3013.jpg
steenfabrieken, alles gebeurt nog met de hand, er komt geen oven aan te pas, ze worden gebakken met behulp van houtskool. 80% van de mensen is Hindoe, dus vegetarisch. Dieren hebben hier dan ook niet veel te vrezen, tot zelfs de honden die hier bij honderden lopen, steken op hun gemak over, van alles loopt er rond, op en langs de weg kippen,ezels geiten, dromedarissen, waterbuffels, varkens, prachtige ossenkarren en natuurlijk de koeien. Toch zie je zelden aangereden dieren. Ook een hele kolonie grote vleermuizen
IMG_3022.jpg
zagen we vandaag vliegen. Ik weet niet wat er aan de hand was want normaal vliegen ze niet overdag. Mens en dier leven hier heel dicht op elkaar, maar wel in harmonie, voor zover ik nu heb kunnen zien. Vannacht hebben we in Surat geslapen, dat is een behoorlijke stad en toen we vertrokken stonden er tientallen mensen te kijken. Het leidde tot een verkeers opstopping en een enorme chaos, we zijn een bezienswaardigheid.
IMG_3034.jpg
We zaten op een terras onderweg een cola te drinken en in een mum van tijd stond er een televisieploeg op het terras. Ik weet niet waar ze vandaan kwamen, maar er werden drie verschillende microfoons van televisie ploegen onder onze neus geduwd. Of we een interview willen geven. Bij vertrek werden we door een fotograaf gevolgd en maar foto's nemen. Mensen komen naast je rijden op de weg en dat leidt regelmatig tot gevaarlijke situaties. Maar het gevaarlijkste van alles vind ik de mensen die tegen het verkeer inrijden op ons weggedeelte, dat gebeurt vooral als je een dorp of stad passeert.
Toch nu ik een beetje gewend raak aan de chaos wordt het steeds leuker.

  • Even een reactie by Ingrid
  • even ademhalen by voor en tegen wint
  • route by hans
  • de billen die weer willen by mettina
  • Indi 2 by Pa van Vierzen
  • Indi 2 by Pa van Vierzen
  • Indi 2 by Pa van Vierzen
  • Ana en Henk by Ana en Henk


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active