Travel Journal

Laatste deel India

(Sunday 28 February 2010) by fietsendeknarren
Dit verslag is helaas zonder foto's, we kunnen nog geen snelle internet verbinding vinden om te downloaden jullie houden ze te goed.

Als we vertrekken uit het hotel in Agra heeft Willem een lekke band, (goed begin van de dag) we hebben nog geen meter gefietst.:-( Er zat een ijzerdraadje in z'n band, waarschijnlijk gebeurd bij de televisie opnamen van de vorige dag. Toen moesten we de straat in komen fietsen. Ik heb me voor genomen om geen interviews meer te geven. Wij zien er zelf nooit iets van en het kost veel tijd. Als we in het volgende hotel aankomen is Willem niet lekker en blijkt dat hij flinke koorts heeft. We besluiten een dag te blijven, niet dat het er erg prettig is, want de kamer is koud en donker, met schimmel op de muren, wat hier trouwens veel voorkomt. Er is wel een lekkere tuin, waar we de volgende dag heerlijk in het zonnetje kunnen zitten. Gelukkig is de temperatuur overdag weer heel aangenaam, zo'n 21 graden. De dag erna vertrekken we, ik zie dat Willem twijfelt, maar hij wil toch. Na 72 kilometer komen we in Gwalior aan en is Willem flink ziek.:-x De koorts kan ik niet meten, want onze thermometer heeft het na de eerste keer al begeven. Waterproof stond er in de gebruiksaanwijzing, maar dat bleek niet zo te zijn. Gelukkig zitten we nu in een goed hotel. Willem gaat de antibiotica slikken, die ik uit Nederland had meegenomen, want hij blijft maar ziek. De temperatuur kunnen we inmiddels ook weer meten, maar wel in fharenheit. Dat is geen probleem, mijn telefoon laat ons precies zien wat het in celcius is. We bezoeken nog wel het fort en het prachtige paleis, alles in een rustig tempo. Na 6 nachten hebben we het wel gezien en besluiten met een busje naar Orchha te gaan, want Willem is nog steeds niet in staat te fietsen. We blijven daar twee nachten en slapen in een gedeelte van een van de paleizen in de geheel ommuurde stad.
IMG_4220.jpg
We hebben een prachtige kamer en goedkoper dan het vorige hotel. We zitten in een andere staat en bij het passeren van de zogenaamde grens had onze chauffeur problemen. Omdat er fietsen in zaten, was hij comercieel bezig en was het opeens geen taxi meer. Of hij maar even 2000 roepies wilde betalen. Wij bleven in de auto wachten, want de bedoeling van de grenspost is natuurlijk dat wij betalen,8-O maar we deden net of we gek waren. De chaffeur moest z'n rijbewijs achterlaten, vraag niet waarom en we mochten na een half uur weer doorrijden. Onderweg moesten we op een gegeven moment langs de kant van de weg. De hele weg werd vrij gemaakt, oorzaak, een minister die na 25 minuten met veel vertoon voorbij kwam rijden. In Nederland doen we dit niet eens voor Trix. :-)Orchha is prachtig, een heel rustige sfeer, wel toeristisch maar niet opdringerig, paleizen zijn er genoeg met mooie architectuur en mooie tempels. Orchha is ooit hoofdstad geweest van een koningkrijkje, vandaar. Er staan hier ook zeven cenotaps Dit zijn graftombes, waarvan we er een beklommen hebben. Er leeft nu een groep gieren, er waren twee nesten met jongen. Toen we boven op de tombe liepen, zagen we drie bijen volken hangen. Je begrijp wel, dat we als een speer naar beneden gingen, want ze stelden onze aanwezigheid duidelijk niet op prijs. 7-) Willem is weer helemaal opgeknapt, dus gaan we op weg naar Ranipur. Dit is een stadje, waar nooit toeristen komen, dus drommen mensen bij het hotel bij aankomst en vertrek. Het is verbazingwekkend, dat hier een hotel is en nog niet eens zo slecht, voor 400 roepies, ongeveer 6 euro, het was nog schoon ook. Het was trouwens helemaal een kijkdag. Tussen de middag zaten we langs de kant van de weg en gaat er zo'n knaap vlakbij op z'n hurken naar ons zitten kijken. Wat we ook zeiden, hij was niet van plan weg te gaan en bleef maar om ons heen draaien. Wij zijn maar gegaan. Helaas wel een doorn in de band, dus na een paar honderd meter een lekke band. >:-) De een na de ander stopt en wil kijken, maar we hebben een beetje genoeg van al dat gekijk en blijven ze wegsturen. Soms helpt het, maar vaak ook helemaal niet. De volgende dag rijden we naar Chatapur door een prachtig gebied en gelukkig een vrij rustige weg. We komen een goed uitziend restaurant tegen, waar we de lunch gebruiken. Dat is al uitzonderlijk, want meestal moeten we het doen met fruit en koekjes. Bij binnenkomst zie ik mensen zitten, die ook in het hotel in Orchha zaten. Dat is al toevallig na twee dagen. We raken aan de praat. Het is een oudere vrouw met een jonger echtpaar. Ze zijn natuurlijk nieuwsgierig, hoe we gefietst zijn. Als we vertellen, dat we door Iran zijn gefietst, blijkt dat de jonge vrouw een Iraanse uit Esfahan is. Ik vertel, wat we zoal gezien hebben in Esfahan, dus ook het Sjah Abbas hotel. (het mooiste hotel wat ik ooit gezien heb, zie website uit Iran) Blijkt, dat zij daar werkt in de bookshop. Daar zijn we nog in geweest, zeg ik, we hebben er ansichtkaarten gekocht. Waarop zij zegt, "en naar een lonely planet voor India gevraagd". Blijkt, dat we elkaar dus in die winkel gesproken hebben, wat kan de wereld toch klein zijn. We zijn op weg naar de Kama Sutra in Khajuraho en wat ons betreft de mooiste tempel van India. Bekend om z'n erotische afbeeldingen, :-pmaar die vormen maar een klein onderdeel van het geheel. Er zijn drie groepen met tempels, wij bezoeken alleen de westgroep, de mooiste.
IMG_4312.jpg
In het gebied van Khajuraho heeft zich in de loop van eeuwen een zeer verfijnde kunst ontwikkeld in het weergeven van beeltenissen. Die vond zijn climax in het maken van deze tempels in de negende eeuw. De tempels zijn zo mooi bewaard gebleven, omdat het koningkrijk teloor ging en Khajuharo werd overwoekerd door oerwoud. Het is daarom gespaard gebleven voor de verwoestingen van de moslims. In omstreeks 1840 werden deze tempels herontderkt door een Brit en kunnen we nu genieten van de schoonheid ervan.
IMG_4313.jpg
Khajuharo is heel toeristich en de mensen vallen je erg lastig. Rustig over straat lopen is er niet bij, het begint altijd met de mooie moustache van Willem, dan weet je al, dat ze iets aan je willen verkopen. Nu gebeurt dit wel vaker, maar nergens zo erg als hier. Willem gaat naar de kapper en krijgt gelijk een hele gezichtsmassage. De prijs, mochten we zelf bepalen, het kost misschien voor een indier 30 roepies, maar ze weten, dat wij meer geven. Ik laat me masseren door een vrouw, die me was aangeraden door het hotel. Kosten 300 roepies. Dat is een heel bedrag voor Indiase begrippen, maar na afloop vond ze het niet genoeg en bleef vragen om tip. (niet gegeven) Ze sprak geen engels, maar het woord tip, dat wist ze wel. 7-)Volgens mij was ze geen echte masseur, ze deed me behoorlijk pijn. De mannen, die de kamers in het hotel schoonmaken, kwamen dat iedere dag even melden en vertelden dan dat ze veel kleine kinderen hadden en iedere dag 10 kilometer moesten fietsen naar hun werk. En dat terwijl ze al een vette fooi hadden gehad voor de tassen sjouwen, maar het is nooit genoeg. Als we vertrekken uit Khajuharo fietsen we door het Panna National Park. Een prachtig natuur gebied, waar nog vrij veel luipaarden voorkomen. Er stonden borden langs de weg met daar op de tekst niet stoppen, er wordt naar je gekeken. :-DWe moesten een flinke klim maken die ik absoluut niet in een keer kon fietsen, dus als we stopten keken we toch extra om ons heen, want je weet maar nooit. In Chitrakoot ook wel klein Varanassi genoemd, zien we honderden pelgrims zich wassen in de Mandakini rivier en dat bij zonsopgang, dus nog niet echt warm. Ook kinderen nemen een bad, groot en klein rillen van de kou. Heel de dag door komen er pelgrims, en bij zonsondergang wordt er weer gebadderd. We hadden geluk, want er was een festival dus er werd extra gebadderd.
chirakoot aan de Mandakini rivier
chirakoot aan de Mandakini rivier
Na Chitrakoot gaan we naar Allahabad. In het begin is de weg prima, maar daar komt al snel verandering in. We komen in een dorp waarvan de hele weg is ondergelopen. Normaal gesproken zijn de wegen in de dorpjes zeer slecht, maar dit was vreselijk. Op een gegeven moment moest ik van de fiets af en zakte tot over mijn enkels in de blubber, m'n voeten zaten helemaal vast gezogen.:-( Het ergste was dat niemand me hielp, allemaal bang voor vieze voeten. En Willem had niets in de gaten. Na veel geploeter kon ik een beetje op de kant komen en was er toch een man die me hielp. Daar stond ik met een fiets en tassen voor de helft onder de blubber en ik ook. En dat terwijl er honderden ogen op je gericht zijn, kan het erger? Bij alles wat we onderweg meegemaakt hebben vond ik dit een van de ergste momenten. Bij een waterpomp heb ik de voeten schoon gespoeld voor zo ver dat mogelijk was. Een man was zo vriendelijk om te pompen, want Willem moest bij de fietsen blijven. Zo als gewoonlijk gelijk tientallen mensen om je heen die niet met hun tengels van je fiets kunnen blijven. Na het modderballet fietsen we over alweer over een vreselijke weg (een soort pad) en ineens moeten we steil naar beneden en zien we plotseling een rivier opdoemen met daarover een noodbrug, bestaande uit ongelijk liggende houten balken op drijvende pontons. We moeten lopen zo slecht is de brug, maar dit was nog niet genoeg voor die dag. De weg wordt steeds slechter, tot het helemaal geen weg meer is, maar een zandpad met puntige keien. De binnenwegen zijn normaal al niet zo goed, maar dit was bizar slecht en na 70 kilometer zwoegen nog steeds geen hotel. We besluiten een truck te regelen, die ons gelijk naar Allahabad kan brengen. Een heel gedoe honderden mensen om ons heen die allemaal rond je staan om te zien en te horen wat er aan de hand is. Voor 1000 roepies brengt hij ons naar Allahabad. Over de resterende 60 kilometer doen we 2,5 uur zo slecht is de weg. Arme Willem staat al die tijd achter in de laadbak te schudden om de fietsen in bedwang te houden en zo schade te voorkomen. We blijven 3 nachten in deze stad. We bezoeken de Patalpuri tempel die ondergronds is gevestigd in het Akbar fort . Daarnaast is een heilige waadplaats waar de Ganges en de Yamuna rivieren samenkomen. Elke 12 jaar komen er miljoenen pelgrims deze plaats bezoeken, met alle gevolgen vandien. Begin vijftiger jaren zijn er 350 pelgrims omgekomen, (onder de voet gelopen in de chaos) 2013 is het volgende belangrijke jaar en ze verwachten meer dan 70 miljoen pelgrims. Om bang van te worden. We bezoeken het huis van Nehru, de eerste premier van India, waar ook zijn dochter Indira Gandhi is geboren, de vermoorde latere premier. Het huis was een trefpunt van strijders voor de onafhankelijkheid van India. Ook Mahatma Gandhi een medestrijder van Nehru had een eigen verblijf in het huis. De inrichting van het huis was zeer fraai met vooral veel boeken. Zelf had hij ook meedere boeken op zijn naam staan. Na een paar dagen in de aangename stad vertrekken we naar Varanasi, dat is 125 kilometer, dus niet in een keer te fietsen. Onderweg slapen we in een zeer vies hotel, het enige in deze plaats. In de kamer kunnen we ons niet wassen en we durven er niet te eten, zelfs geen koffie te drinken. :-((geen diner, geen ontbijt) Wel veel muggen op de kamer, dus hangen we de klamboe op en wordt het toch nog gezellig.:-) De volgende dag zijn we vrij vroeg in Varanasi.
Uitzicht op Varanassi
Uitzicht op Varanassi
Na heel veel vragen brengt een jongen ons naar het hotel en dat is maar goed ook, we hadden het nooit zelf kunnen vinden. Na door een labirinth van straatjes te zijn gegaan, moesten we een grote trap af en een paar trappen op. Met behulp van het hotel personeel is het gelukt om alles binnen te krijgen. Het hoogtepunt van Varanasi bestaat uit zo'n 80 ghats, dat zijn trappen waar de pelgrim de Ganges in kunnen lopen. Bovenaan deze trappen ligt de stad, prachtig om te zien maar wel de hele dag trap lopen. Ons hotel heeft een balkon, dat uitkijkt op de Ganges. Dus de hele dag volop leven voor de deur met badende pelgrims. Voor de vrouwen is het baden niet eenvoudig met die lange jurken, zo'n sari bestaat uit een hele grote doek die op een bepaalde wijze om het lichaam gedrapeerd wordt . Voor het baden wordt een eenvoudige sari gebruikt, een badpak is er niet bij. 50 meter verderop is de lijkverbranding.
lijkverbranding in Varanassi
lijkverbranding in Varanassi
Dag en nacht zie je rookpluimen omhoog gaan. Ik vind het een luguber gebeuren. We zijn natuurlijk wel wezen kijken en je zag verschillende lichaamsdelen gewoon uit de brandstapel steken .:-? Het lichaam wordt eerst nog in de rivier gedompeld, dan gaat het sierkleed eraf en zie je een lichaam in een wit gewaad liggen op de houtstapel. Als het eemaal zo ver is wordt er nog hout overheen gelegd, waarbij het hoofd en de voeten vrij blijven. Dan wordt er nog van alles overheen gestrooid en komt de priester het aansteken. Men loopt nog snel een aantal keren om het lijk heen, want al gauw wordt het te warm. Hoe meer geld men heeft hoe duurder hout je koopt, het wordt allemaal afgewogen op een grote weegschaal. Het aantal kilo's varieerd van 400 tot 900, alnaar gelang het bedrag dat men betaalt. Het verbranden van een lichaam duurt in totaal drie uur, voordat er alleen nog maar as is. De as wordt s' morgens vroeg in de rivier gegooid. Het is een eer om hier verbrand te worden, maar echt eerbiedig ziet het er niet uit. Ook hier chaos, koeien lopen er gewoon tussendoor en vreten de bloemen op, honden liggen er bij bosjes te slapen en iedereen kan er gewoon bij gaan staan, ook als je niets met de overledenen van doen hebt. Enorme stapels hout liggen er, het wordt aangevoerd op boten en de allerarmsten dragen het de trappen op. Ik zag een hele oude man sjouwen, eigenlijk kon hij niet meer, maar dan heeft hij waarschijnlijk niets om van te leven.:-( Er zijn ook lijken die gewoon in het midden van de Ganges in het water verdwijnen, dat zijn meestal kinderen en heiligen.
kind of heilige begraven in de Ganges
kind of heilige begraven in de Ganges
In de stad zelf is het een enorme drukte, de straten zijn niet berekend op zo veel verkeer en mensen, dus staat het voordurend vast, mede door de vele fietsriksja's, en maar toeteren. De stad is in een bocht van de rivier gebouwd en door de ligging van het hotel hebben we een prachtig uitzicht. Aan het eind van de dag nemen de apen het balkon in bezit,
apen op het balkon
apen op het balkon
ik was ze aan het filmen en ineens een klap op m'n schouder, toen ik me omdraaiden renden de aap hard weg, ze zijn heel brutaal. :-D Varanasi zeer speciaal en barst dan ook van de toeristen. Bij vertrek is iemand van het hotel voor gegaan, om ons uit het labirinth van straatjes te begeleiden naar de weg, je komt er anders gewoon niet uit. En daar wordt flink aan verdiend. We gaan nu op weg naar de border van Nepal. De tijd in India zit er bijna op en ik heb het ook wel een beetje gehad met het land. Mijn gevoel over India is heel gemengd, het is een prachtig land met veel mooie natuur. En we hebben prachtige plaatsen bezocht. We zijn heel veel lieve Indiers tegegekomen en ook HEEL HEEL veel nieuwsgierige mensen, vooral jongens en mannen. Met fietsen zijn ze een ware plaag, ze gaan vlak achter je fietsen of gaan je voorbij en gaan dan langzaam rijden om achter je te hangen. 7-)Nergens langs de weg kun je even stoppen zonder dat er gelijk tientallen mannen staan. Als er eenmaal een staat dan staan er binnen een seconde 20 personen, dus blijven we steeds de eerste wegsturen. De wegen in India zijn slecht vol met gaten en het rijgedrag van de indiers is dramatisch. Het landschap is over het algemeen heel mooi en groen en afwisselend. We hebben 3000 kilometer in India gefietst en tien staten bezocht en eigenlijk ben ik alleen armoede tegegekomen. Zelden zie je een mooi huis, toch heeft India genoeg rijken, maar die wonen in de dure buurten in de steden. Ik heb alleen maar mensen gezien, die in mijn ogen aan het overleven zijn onder barre omstandigheden. Zelf denken ze daar heel anders over, ze vinden hun omstandigheden niet zo dramatisch als ik, ze hebben ook een heel ander referentiekader. Indiers zijn vrolijke mensen, die heel vaak zingen en lachen, ik ben zelden een sjagerijnige Indier tegegekomen. Ze zijn heel behulpzaam en willen het je heel graag naar de zin maken. Ik vind de traditionele kleding heel mooi. De vrouwen hebben een hele statige houding in hun prachtige jurken, ook de mannen zien er in traditionele kleding mooi uit alleen als ze de sarong van achter opbinden lijkt het een soort luier en zie je spillenpootjes er onder uit steken:-p. Ik heb heel veel kinderen in lompen en vreselijk smerig gezien,:-(:-( India barst van de kinderen. India barst eigenlijk helemaal uit z'n voegen met 1 miljard inwoners. In de steden kunnen de bedelkinderen het je knap moeilijk maken, ze zijn behoorlijk brutaal en blijven je achtervolgen. In principe geef ik niet aan kinderen, ze moeten naar school en niet bedelen. Maar blijkbaar loont het toch de moeite om te bedelen, een slechte zaak vind ik. Alles is er, maar niks werkt zoals het zou moeten, maar de Indier stort zich er niet aan. De hotels zijn over het algemeen smerig, als je vraagt of de kamer schoon is zeggen ze glashard ja, schoon is voor een Indier niet belangrijk, (gisteren liep er een muis door de kamer) 8-O De minister van millieu zei op de tv, dat India de nobel prijs voor het vuil verdiend. Helaas maar al te waar, bergen, bergen vuil waar kinderen gewoon in spelen en hun behoeften doen. Van de week kwamen we langs een school waar net pauze was en kinderen in hun mooie uniformpjes moesten hun behoefte doen op het schoolplein. India heeft veel verschillende geuren. De stank van pis en poep maar ook de zoetige wierrook lucht, of het gekruide eten, of de stank van kadavers, of de stank van de armoede. Indiers hebben weinig schaamte gevoel en zijn in het verkeer zeer onbeschoft. Er heerst totale anarchie. Iedereen doet gewoon waar hij zin in heeft. In India hebben ze rose honden, dat geloof je niet! Dit zijn honden, die door de schurft al hun haren kwijt zijn, zodat ze helemaal kaal zijn en bedekt met wondjes van het jeuken, ongelofelijk triest om te zien.:-( Er is enorm veel herrie van het verkeer en van hard pratende, schreeuwende mensen, maar niemand die zich er aan stoort. Een Indier gaat onverstoorbaar zijn gang. Wij wel, we zijn het niet gewend en na 4 maanden India merken we, dat het ons gaat irriteren, dus tijd voor een ander land. Toch ben ik blij dat ik het aangedurfd hebt om door dit prachtige land te reizen. Het is een vermoeiende, indrukwekkende, overdonderende, emotionele, oorverdovende,confronterende,schokkende, ontroerende, bizarre en prachtige reis geweest door het incredible India.
Inmiddels zijn we goed in Nepal aangekomen hierover later meer.

  • Welkom in Nepal by Ingrid
  • lekke banden in arme landen by mettina
  • Gaaf by Ivon
  • Noord en zuid een andere wereld by voor en tegen wint
  • Ana en Henk De Jongh Ramirez by Ana en Henk De Jongh Ramirez
  • gefeliciteerd by carla van brouwershaven
  • ha by hans


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active