Travel Journal

Van de strohoed naar de honkbalpet

(Tuesday 28 September 2010) by fietsendeknarren
Lieve mensen
We zijn hardstikke blij met alle emails die we krijgen, maar we zouden het ook op prijs stellen, als jullie daarnaast op de website blijven reageren.

We zijn nog steeds op weg naar het eiland Hainan en fietsen langs bananeplantages. Het is oogsttijd, dus vrachtwagentjes vol met prachtige trossen groene bananen passeren ons op weg naar het distributie punt, waar ze in dozen verpakt worden en opgeladen in grote vrachtwagens. De bananen, die geexporteerd worden, zijn krom, de bananen, die wij elke dag langs de weg kopen, zijn recht, klein en zeer smaakvol. Hoe zuidelijker we komen hoe armoediger de dorpen en steden zijn. Hier komen waarschijnlijk nooit toeristen, dus blijven we een attractie en soms kan dat zeer hinderlijk zijn, zeker als je moe bent. Van de week zijn we het restaurant van het hotel uitgevlucht. Je krijgt een menukaart in het Chinees, dus pakken we de lonely planet erbij en wijzen een gerecht aan in Chinese letters, maar ook dan begrijpen ze het niet of hebben het niet. Ze staan maar te kijken en te lezen. In dit lege restaurant waren zeker 20 serveersters aanwezig, die op een gegeven moment allemaal om onze tafel heen stonden om te kijken wat we bestelden. Nou vind ik het zo wie zo al moeilijk al die ogen die je maar aankijken, dus dit werd me echt te veel, we zijn opgestaan en weg gegaan. Mensen achtervolgen je gewoon en blijven maar kijken als je door een stadje loopt op zoek naar je boodschappen. Als je incheckt in een hotel komen ze er gewoon bij staan en willen je paspoort pakken om te kijken. Ze hebben totaal geen schroom. Vooral de jongelui komen soms in groepen om ons te begluren, waarbij de snor van Willem nogal eens op de lachspieren werkt, je ziet hier n.l. geen snorren. Chinese mannen hebben weinig tot geen baardgroei. Wat me ook opvalt, is, dat werkelijk iedereen met z'n mobieltje bezig is, of je nou loopt, rijdt of met iemand praat, het mobieltje is altijd in functie. En owee als er een gesprek gevoerd wordt, berg je maar, want een Chinees praat niet, maar schreeuwt. Dat komt mede door de taal, denk ik, het Chinees klinkt hard en heeft veel a klanken. We zijn vanmorgen na een oversteek van twee uur met de veerpont op het eiland Hainan gearriveerd in de stad Haikou. Wat me direkt opvalt, is, dat er hier veel auto's rijden, veel meer dan op de vaste wal. Het ziet er ook zeer welvarend uit met prachtige lanen. We zitten op het moment in een hostel. Dat hebben we speciaal gedaan om weer eens Engels te kunnen spreken, want we hebben wel een paar zaken, die opgelost moeten worden. Op de computer kan ik niet meer bij Windows live photo gallery en dat is heel vervelend, want ik kan er nu niets meer mee, geen foto's bewerken e.d. Gelukkig heeft een Chinese winkel er een programma op geinstaleerd, zodat ik wel bij mijn afbeeldingen kan, maar dat moet je na 40 dagen kopen. Op zich geen probleem, maar je kunt niet zo maar als buitenlander een Chinees produkt kopen via je computer, dus moet je allerlei toestanden uithalen om het toch te laten slagen en daar zijn we op het moment druk mee bezig. Het hostel heeft een Engelse eigenaar, maar die doet weinig of niets voor z'n klanten. We hadden gehoopt, dat hij het kon regelen, maar Willem heeft het zelf gedaan. Het is trouwens een zeer verwaarloosd geheel. Bij het incheken werd er gezegd, dat we vanaf 7 uur konden ontbijten, een Engels ontbijt, nou daar hadden we wel zin in natuurlijk. De volgende morgen vol goede moed om half 8 op weg naar het ontbijt, maar de kok sliep nog. Bij het wakker maken werd ze zo kwaad, dat ze met dingen begon te gooien, ook goedemorgen!!! Het ontbijt was niet eens veel. Ik ben vandaag maar naar de kapper gegaan en hij heeft het aardig geknipt, ware het niet, dat m'n pony tot een paar milimeter gereduceerd is. Ik ben getransformeert tot een een soort Pia Beck. Het is maar goed, dat niemand het ziet, je zou lachen, nu maar hopen dat het er snel weer aangroeit. We hebben ook een pakje naar Nederland gestuurd en dat had heel wat voeten in de aarde. Om te beginnen wilde de jongeman achter de balie het niet opsturen, want het kon breken en hij bleef maar doorzaniken. Tot ik er op een gegeven moment genoeg van had, de doos pakte en hem een paar keer flink op de toonbank kwakte, om te laten zien, dat het prima ingepakt zat. Er moest zelfs iemand bijkomen van het ernaast gelegen kantoor, die een klein beetje Engels sprak en vaak is dat al voldoende om dingen voor elkaar te krijgen. Nadat Willem alles had ingevuld en betaald, (het versturen was duurder dan de inhoud) dachten we, nu is het klaar. Maar helaas we waren nog niet terug in het hostel of de telefoon ging. We moesten terugkomen naar het postkantoor, er was iets met het adres. Wat bleek, de letters waren te klein, dus het hele formulier opnieuw in grote letters invullen. Vraag niet waarom, dit was zo bespottelijk, we waren met stomheid geslagen en dat is niet de eerste keer in China, soms gelden er hele vreemde regels. Het pakje is inmiddels aangekomen en alles was nog heel. We gaan met de bus de bergen in om een lang weekend te relaxen bij z.g. hotsprings. Na 5 uur in de beddenbus
in de beddenbus
in de beddenbus
worden we in het dorp afgezet en gaan de laatste 10 kilometer in de zijspan van een motor. Aangekomen bij het hotel, wat midden in een soort jungle ligt, duiken we gelijk het hete water in. We hebben n.l. bij de kamer een terras met heet bronwater bad.
onze kamer met bronwaterbad
onze kamer met bronwaterbad
Het komt zo uit de bergen en is zo heet, dat je het met koud moet mengen om niet te verbranden, het is een soort vulkanisch water. Uren hebben we erin gelegen midden tussen de prachtige planten, heerlijk rustig, goed voor de geest en de spieren, dat konden we na zoveel kilometer fietsen best gebruiken. Terug naar de bus gaan we met z'n drieen op de motor wat heel normaal is hier. Nu zijn we onderweg op de fiets naar een plaats aan de kust om daar nog een paar dagen te verblijven. Het eiland is prachtig om te fietsen, we zijn de 20ste breedte graad overgegaan, dus zitten in de tropen en dat is goed te zien. De mooiste planten zie je onderweg, net of je door een gigantische tuin fietst.
eiland Hainan
eiland Hainan
wat zijn ze mooi
wat zijn ze mooi
We zitten trouwens in een gebied met veel tuinderijen. Elke streek heeft zijn eigen industrie en we hebben er heel wat gezien van meubels, kleding, thee, bananen, marmer, hout, voeding, petrochemie en dan nu de tuinders. Duizenden kleine nerinkjes zijn we gepasseerd en kleine winkeltjes. In Japan trok je drinken uit de automaat, waar er 2000 000 van stonden, hier koop je het langs de kant van de weg in een van de vele kleine winkeltjes. Eten kun je nergens tussen de middag, in dit gebied er is niets wat voor ons te doen is, of je moet baarmoeder of stierenballen of hond lusten. Helaas heb ik ze dood en onthaard zien liggen. Ik keek toevallig naar rechts en onder een afdakje waren ze bezig ze te bewerken, afschuwelijk om te zien. Op de website van de Belgen, die we aan boord naar Shanghai ontmoet hebben, staat een foto van honden die opgehangen zijn en daar heb ik echt slapeloze nachten van gehad. Je ziet soms motoren rijden met achterop een grote krat en daar zitten gevangen honden in, waarschijnlijk ook voor de kookpot. Daar is op zich niets op tegen, we eten ook koe en varken, maar je moet ze niet levend ophangen en dat doen ze hier, dan smaken ze beter. Honden zijn dan ook heel schuw. Toch zie je een enkeling met een hondje wandelen, maar dat is een uitzondering. Ze eten hier alles wat poten heeft , maar zonder poten, een slang b.v., gaat er ook in bij een Chinees. We hebben een huisje gehuurd tussen de palmbomen met de zee voor de deur.
huisje in het resort
huisje in het resort
We zijn een van de weinige gasten en dat bevalt ons prima, geen gegluur, geen herrie, alleen het ruisen van de de branding, wat wil een mens nog meer.
avondrood
avondrood
We zitten hier midden tussen de cocosplantages. Jammer dat ik geen cocos lust. Wat ons ook prima bevalt is het bed. Chinezen slapen op keiharde bedden, er ligt een soort plank onder, gelukkig is dat hier minder. Het restaurant is ook te doen, ze hebben hier heerlijke vis, kip hebben ze uiteraard ook en dan krijg je de hele kip met kop, poten en organen, een Chinees eet alles op. We hoeven helemaal niets te doen, alleen uitrusten, eten en een beetje zwemmen. Je ziet een enkele Chinees onder de plu op het strand wandelen, geen zon op de huid, ze willen zo blank mogelijk blijven. De vrouwen dragen op de scooter een helm waarbij het hele gezicht bedekt is en ze trekken losse mouwen aan, zodat de armen blank blijven, of zetten de plu op en rijden met 1 hand. We fietsen morgen weer terug naar Haikou, daar doen we drie dagen over. De weg is slecht en zeer heuvelachtig. Dan pakken we de veerboot naar Beihai, een reis van 11 uur. Bij de boot aangekomen was het wel even schrikken, een oud en lelijk schip.
boot naar Beihai oud wrak
boot naar Beihai oud wrak
We hadden gelukkig een hut geboekt, anders heb je geen moment rust en ik heb er heerlijk geslapen. Als je in Beihai aankomt weet je niet wat je ziet. De hele haven ligt vol vissersschepen en je vraagt je af waar de aanlegplaats van de veerboot is. De boot moet door een hele smalle opening tussen de vissersboten door, waarbij hij tegen een vissersboot aankomt, (dat kan haast niet anders, zo smal is het) maar we komen toch veilig aan. Het regent verschrikkelijk en we kunnen niet fietsen, dus blijven we in Beihai, de bedoeling was voor een dag, maar helaas. We bezoeken de old town. (onder de plu) Daar is een prachtig straatje van rond 1900 met mooie oude huizen,
mooie pandjes in de old town
mooie pandjes in de old town
waarvan de meeste helaas in erbarmelijke staat verkeren. De regen komt door de tyfoon Fanapi, die ook in Nederland in het nieuws is geweest, meer dan 70 doden. Van de tyfoon zelf hebben we niets gemerkt, wel van de depressie die erna komt en die veel regen veroorzaakt in dit gebied. We zitten op ongeveer 4 dagen fietsen van de Vietnamese grens, waar we wegens het visum de 25 ste in mogen. Ik zal wel blij zijn als ik in Vietnam ben. China is zo'n inmens groot land, dat je niet uitgefietst komt, het lijkt of je niet opschiet, onzin natuurlijk, want we hebben geen haast. De teller gaat morgen over de 10 000 kilometer heen, waarvan 2500 in China. Het is een prachtig land om door te fietsen, maar niet mijn land. Er is onvoorstelbaar veel herrie, iedereen schreeuwt. Probeerden de Indiers je te ontwijken in het chaotische verkeer, in China proberen ze je uit je schoenen te rijden en lachen daarbij heel vriendelijk. Toch kun je deze landen niet vergelijken. China is een modern land met een goede infrastructuur, waar ook keihard aan gewerkt wordt, in ieder geval het gebied, waar wij hebben gefietst, de oostkust. We hebben al eens een rondreis gemaakt door China en toen kwamen we hier en daar nog wel eens een Mao pakje tegen, nu is het drie kwart broek en shirt. Ook de strohoed is ingeruild voor een honkbal pet. Alleen op het platte land zijn ze nog vrij traditioneel gekleed. De auto is hier een echt status symbool en moet groot en glanzend zijn, maar de scooter en motor voeren hier de boventoon. Veel scooters zijn elektrisch en hoor je niet aankomen, dus schrik je je rot, ook hier komen ze van vier richtingen. Chinezen zijn erg onbehouwen bij het onbeschofte af. Hier wordt er volop geroggeld, alleen nog luidruchtiger dan een Indier. Heel vaak wordt het produkt van de roggel, als men binnen is, gewoon in de prullebak gedeponeerd. Die wordt trouwens voor de meest vreemde zaken gebruikt. Kleine kinderen hebben n.l. geen kruis in hun broek, dus moeten ze iets doen, dan worden ze even boven de prullebak gehouden. En de prullen?, nou die gaan gewoon op de grond. Er lopen toch tientallen vegers rond om de boel te vegen, zowel binnen als buiten. Hinderlijk is het ook, als je in een winkel tegelijkertijd met een paar anderen geholpen wordt. Men dringt graag voor, smijt het geld op de toonbank en zegt wat je hebben wil, in de rij staan is te moeilijk voor een Chinees, daar is geen geduld voor. Net als voor het stoplicht wachten. Al is het nog zo druk op de kruising velen gaan gewoon, met ware doodsverachting in onze ogen. China is niet erg ingesteld op buitenlandse toeristen, de communicatie is echt een groot probleem. Ze spreken praktisch geen Engels en het Chinees is zo ingewikkeld, dat leer je niet zo maar even. Toch zijn veel Chinezen ontwapenend, vriendelijk en behulpzaam. Ze willen graag met je praten en het point it boekje is menigmaal van pas gekomen om uit te leggen waar Nederland ligt. Sommige weten, dat het een land van bloemen is en kennen Westly Sneyder. We hebben weinig of geen problemen gehad, alleen bij het eerste hotel kwam de politie controleren en moest Willem mee naar het buro. Gelukkig had hij op tijd door, dat het om z'n visum ging, wat nog niet ingevuld was, dus was het probleem gelijk van de baan. We hebben ook in hotelletjes geslapen, die geen buitenlanders mogen huisvesten, maar nooit zijn we eruit gezet, dat schijnt voor te komen, maar is ons gelukkig bespaard gebleven. De vrouwen in China zijn ook echte mannetjes putters. Ik heb ze zien sjouwen met grote zakken cement, of zien ploegen op het land en menige motortaxi heeft een vrouwelijke bestuurster. Er worden hier lange dagen gewerkt, geen 7 uur maar 10 uur is heel gewoon. We zijn aan onze laatste 4 dagen in China begonnen. De tweede dag gaat het weer regenen, precies tussen de middag, dus besluiten we te schuilen bij een nogal armoedig uitziend benzine station. Op een gegeven moment heb ik jeuk aan m,n been en als ik kijk zitten m,n benen onder de zandvlooien, dus links en rechts slaan, maar daar is niet tegen op te slaan. Gelukkig werd het snel droog en konden we wegwezen. Dag drie is een rampendag, na een kilometer of 15 belanden we in een modderpoel. De weg was al niet al te best, we zijn de eerste dag al een omgewaaide boom over de weg tegengekomen, maar nu staan we midden in de modder en niet zo maar een plasje, nee kilometers lang.
modderweg
modderweg
Op een gegeven moment kom je niet meer vooruit, omdat je wielen vastlopen wegens de modder, die zich ophoopt onder je spatbord bij de remmen.
hier kun je niet meer mee remmen
hier kun je niet meer mee remmen
Dan moet je afstappen en zak je tot de helft van je kuiten in de blubber weg. Chinezen wijzen ons een ander pad door het land, maar eerst spuit een vriendelijke man er zoveel mogelijk blubber af met een soort zelfgemaakte spuit, maar wel effectief. Onder toezicht van de hele commune, zeker de plattelands bevolking is zeer vriendelijk en behulpzaam. Hij begeleidt ons naar de weg terug, een stuk verder op, in de hoop, dat het daar beter is, maar helaas, we moeten nog ongeveer 500 meter door de blubber en dat lukt gelukkig zonder te moeten afstappen. We zien een vrouw met een waterslang bezig en mogen daar onze fiets opnieuw schoonspuiten. We komen in een dorpje en besluiten eerst bij een winkeltje een cola te kopen en onze broodjes te eten, het is inmiddels half twee geworden. Na een half uurtje gaan we weer op weg, maar al na 1 kilometer is de weg weer een grote modderpoel, dus gaan we terug en regelen een truck die ons naar Fang Sheng brengt. Het is een kilometer of 40 nog, maar we doen er uren over, alsmaar over hobbels en door de blubber. Wat ben ik blij dat ik in de truck zit. We hebben wel een dag nodig om de tassen en fietsen weer schoon te krijgen. Oorzaak de naween van de tyfoon Fanapi, dus op het eind van China toch nog last gehad van het extreme weer en slechte wegen. Voor de rest hebben we in China eigenlijk vrij goede wegen gehad met af en toe, als we een binnenweg namen, een slecht stuk. Maar je komt dan wel door hele mooie natuur. De wegbewijzering is zeer slecht of is er helemaal niet. Vaak hebben we de weg moeten vragen en het is wel eens gebeurd dat we de verkeerde kant werden opgestuurd, dus drie keer aan verschillende personen vragen, is een must. Je wordt op de televiesie doodgegooid met verhalen wat de regering wel niet allemaal doet voor de bevolking . Bij rampen zoals de regeval zie je het leger rennen om de boel op te ruimen met vooral veel vlaggen in beeld, maar is het beter om er voor te zorgen dat dit niet kan gebeuren, lijkt mij. Bij de grote steden zie je de meest ingewikkelde wegenbouw, maar op het platteland blijft dat behoorlijk achter. China is nog steeds een communistisch land, alhoewel je dat niet zo merkt als toerist, Er zijn behoorlijk wat rijke Chinezen, maar er is ook nog veel armoede, vooral op het platteland leven de mensen vaak nog onder primitieve omstandigheden. De hotels in China zijn goed en goedkoop, elke hotelkamer heeft een televisie en daar komen de mooiste shows op. Verder heeft China prachtige muziek, ook klassiek en zeer goede klassieke zangers. China is in vele opzichten westers georrienteerd, wat voorheen alleen voor de export bestemd was, wordt nu ook in China verkocht zeker wat betreft de elektronica. Vaak gebruiken ze de telefoon om een Engels woord op te zoeken. Vraag aan jongelui de weg en ze zoeken het op in hun telefoon, maar meestal lukt het niet om een goede route beschrijving te geven. China bruist van de activiteiten en het verbaast ons dan ook niet, dat het zo'n grote economische wereldmacht is geworden. Je kunt gemakkelijk door China reizen, er wordt je geen strobreed in de weg gelegd. In China bevindt je je in een totaal andere wereld ondanks de westerse invloeden. Dat maakt het reizen zo mooi, maar er zijn momenten dat je de westerse wereld mist. Morgen gaan we de grens over. We kijken terug op een mooie reis door een prachtig land. we spreken elkaar weer in Vietnam.

  • loempiaatjes by hans
  • eet smakelijk !! by Gerrie en Maarten
  • Op naar Vietnam... by Janine en Ceriel
  • Hhhmmm.... by Karin
  • Ik ben jaloers by Hélène van Grondelle
  • klaar met de bami by mettina
  • Hè. hè hier ben ik dan weer. by Ingrid
  • Rare jongens die Chinezen !! by voor en tegen wint
  • Geweldig by Charles en Norma
  • Viva Asia by Hans en Margo
  • Herkenning by Paul Kors
    • Fietsen in China by fietsendeknarren


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active