Travel Journal

Populair Vietnam

(Saturday 16 October 2010) by fietsendeknarren
Wat een geweldige reacties hebben we gekregen we zijn er erg blij mee.


De grens passeren we zonder problemen. Alleen de weg er naar toe was nogal vreemd. De weg eindigde opeens en je moest door een soort markt naar de chinese grenspost. Dan is de roltrap kapot en moet je met je beladen fiets twee trappen op. Gelukkig zijn ze er mee bezig en zetten hem speciaal voor ons even aan. De Chinees aan het loket doet zeer interessant en het duurt nogal, voordat hij alles geregeld heeft. Maar uiteindelijk stempelt hij de paspoorten en kunnen we gaan. Bij de Vietnamezen was het zo gepiept. Even een formulier invullen en een praatje met de ambtenaar in het Engels en dan rij je Vietnam in. Ik wil niet gelijk zeggen een wereld van verschil, maar anders is het wel. Veel minder herrie, dat is het eerste wat opvalt, de hotels zijn veel eenvoudiger, je dagelijkse kostje kopen is veel moeilijker, misschien is dat een kwestie van wennen. We gaan boodschappen doen en Willem laat zijn lonely planet liggen in de winkel. Daar kom je s'avonds in het hotel achter. De volgende dag als een speer terug naar de winkel en gelukkig hadden ze hem bewaard. Hij kon het meisje van de winkel wel zoenen ( dat mocht natuurlijk niet van mij). De weg is prima en de omgeving is prachtig
mooi plekje
mooi plekje
We rijden in de heuvels en het is af en toe behoorlijk klimmen. De bevolking is buitengewoon vriendelijk, de hele dag hoor je hello hello. Vooral kinderen roepen en zwaaien, maar ook volwassenen, die je allervriendelijks toelachen of hun duim opsteken, totaal anders dan China.
klederdracht uit het noordoosten
klederdracht uit het noordoosten
We komen op een gegeven moment op een stuk hele slechte weg met gaten en blubber. Er kan niet hard gereden worden en dat is maar goed ook, want Willem staat voor een stoplicht te wachten en wordt van achteren aangereden. Hij wordt gelanceerd en komt te vallen, de auto rijd nog net niet over de fiets heen. De achtertassen vangen de klap grotendeels op. Een van de tassen vliegt eraf en moet ter plaatse gerepareerd worden, anders past hij niet meer op de fiets. Gelukkig komt Willem er met een beurs achterwerk en wat schrammen op z,n benen vanaf. Willem kan de bestuurder wel aanvliegen en doet dat dan ook. Op dat moment kom ik aangefietst en denk wat is er aan de hand, er komt stoom uit Willem z'n oren. Gelukkig heb ik het niet zien gebeuren, maar het is wel schrikken. Toch is Vietnam niet gevaarlijker dan andere landen, maar zoiets kan helaas altijd gebeuren. We rijden naar Cai Rong en gaan met een boot een eiland bezoeken. Op het eiland zelf is niets interessants, alleen de bevolking, die het leuk vindt om zich met ons bezig te houden. Maar de boottocht er naar toe is mooi. Je vaart nl. door een gebied met duizenden eilandjes, sommige zijn alleen een puntige rots uit het water.
groot en klein Cai Rong
groot en klein Cai Rong
We vertrekken 's morgens om half zeven en je weet niet wat je ziet op de pier. De gevangen vis wordt aangevoerd en de goederen voor het eiland worden in de boten geladen. En dat is werkelijk van alles, kippen, eenden, gasflessen, kratten drank, grote pakken met ik weet niet wat en mensen natuurlijk en wij. Het is hier niet toeristisch en dat maakt het moeilijk om je weg te vinden, maar erg leuk. We zijn in gezelschap van een Spaanse bioloog, die ook in ons hotel zit en we hebben een leuke dag met elkaar. Ons hotel heeft uitzicht op het water en dan zie je een boot gelost worden met vieze zwarte drab. Deze jongens waren tot 's avonds 11 uur bezig met lossen. Alles op het hoofd gedragen naar de wal, daar stond een ossekar om het te vervoeren. Later zie je het terug als briketten om b.v. mee te koken. Daarna gaan we op weg naar Halong
Halong baai
Halong baai
en dat is heel toeristisch. We gaan wederom een eiland bezoeken met een boot. Dit gebied is world herritage. Het inschepen is een georganiseerde chaos, maar uiteindelijk zitten we op de boot. Heel veel westerlingen, die een tocht maken. Sommigen maken tochten van een paar dagen, maar wij gaan naar het eiland Cat Ba. Dit gebied is een van de belangrijkste high lights van Vietnam. We varen langs een bizar landschap tussen een labyrint van rotsen en bezoeken daarbij nog een grot onderweg. Het is indrukwekkend, moet ik zeggen.
terugreis naar Halong tussen de rotsen
terugreis naar Halong tussen de rotsen
De volgende dag op het eiland willen we een natuurpark bezoeken, waar veel zoogdieren en vooral vlinders voorkomen, maar de regen komt met bakken uit de hemel, dus dat gaat niet door. De andere tours, die je kunt doen, vinden wij niet interessant. We wandelen een beetje in de regen over de boulevard en dan kom je gekke en vooral trieste dingen tegen. B.v. zeepaardjes als sier in een fles met olie,
zeepaardjes achter glas
zeepaardjes achter glas
of slangen in een pot, hoe bedenken ze het en wie wil dit in godsnaam hebben staan op de kast. De slangetjes die je als bosjes bij elkaar gebonden ziet zijn voor de kookpot. Hoe de Vietnamezen met dieren omgaan is bedroevend. Er wordt een lading kippen gelost. Na eerst een rit boven op de plaatselijke bus worden ze naar beneden getakkeld en dat gebeurt niet zachtzinnig. Ik loop er naar toe en zeg er wat van, maar dat maakt natuurlijk niets uit. We gaan op weg naar Hanoi en onderweg komen we brommers tegen met een of twee varkens achterop. Hele ladingen kippen worden zo vervoerd, het is triest om te zien. We slapen in kleine hotelletjes en daar gebeuren ook rare dingen. Ze begrijpen ons vaak niet, denken dat we 1 uur willen blijven. Het is behoorlijk moeilijk om ze aan het verstand te brengen, dat we een hele nacht willen blijven. In China lagen er de nodige attributen om plezier te maken, zelfs schone sokken en ondergoed. Hier is het allemaal wat eenvoudiger. Als ze eenmaal begrijpen, dat we een hele nacht willen blijven, gaat natuurlijk de prijs van de kamer omhoog en kost dan b.v. 8 euro. De weg naar Hanoi is redelijk maar druk. De ene na de andere bus met westerlingen passeert ons, op weg naar Halong baai, zoveel heb ik er de afgelopen maanden niet gezien, Vietnam is populair. Hanoi inrijden was niet al te moeilijk. We rijden gewoon met de duizenden brommers mee en zijn vrij snel in de wijk waar de hotels zijn.
met z'n allen op de brommer
met z'n allen op de brommer
Ik dacht, dat ik in andere steden in Azie veel brommers had gezien, maar dit slaat alles. Het zijn er echt duizenden. En ze stoppen nergens voor, dikwijls zelfs niet voor het rode licht, dus zitten ze vast op de kruising, maar altijd gaat het net goed. Oversteken is daardoor een gevaarlijke onderneming. We nemen een midrange hotel en dat is best een goed hotel. Alleen het ontbijten gaat een beetje vreemd. Voor alle gasten is er een tafel beschikbaar, waar je met z'n vijven aan kunt zitten. Soms heel gezellig voor een praatje. We verlengen het visum voor Vietnam met een maand en dat is binnen twee dagen gebeurd en we vragen hier een visum voor Thailand aan. Zo makkelijk als het hier gaat is nog niet eerder voorgekomen. We zijn gelijk aan de beurt en moeten een formulier invullen. De volgende dag na 4 uur klaar, zegt de man achter het loket en de kosten? Helemaal niets. We hebben het hier aangevraagd om een visum voor twee maanden te krijgen. Als we dat bij de Thaise grens doen, krijgen we maar 14 dagen en moeten allerlei toestanden uithalen om het voor langere tijd te verlengen. Je krijg er n.l. dan maar 14 dagen bij. Nu kunnen we gewoon in Bangkok het visum eventueel met nog een maand verlengen en dat moet genoeg zijn. We maken een mooie wandeltoer door Hanoi en daar zitten verrassende bezoeken bij. Zo gaan we een tempel binnen en daar is een dienst aan de gang. Heel bijzonder om te zien. Er is geen toerist te bekennen, want de tempel is zo goed verstopt, dat je wel erg goed moet zoeken, maar dan krijg je ook wat.
tempel ceremonie
tempel ceremonie
Hanoi is een gekkenhuis, maar erg gezellig. We eten er HEERLIJK. Het Vietnamese eten is niet zo geweldig, maar hier is het fantastisch. De franse keuken,
Frans restaurant
Frans restaurant
vaak drie gangen en dat allemaal voor 20 euro met z'n tweeen. Dus je begrijpt, we laten het ons goed smaken. Vietnam is een Franse kolonie geweest en dat is vooral hier nog te merken in de architectuur. Je vindt hier nog wel iets terug van de Franse elegantie, vooral de dames zijn charmant en vrij goed gekleed. Al is het rokje nog zo nauw op de scooter ben je er gauw, vinden ze. Je ziet de vrouwen in de meest vrouwelijk kleding op de scooter stappen, over het mooie jurkje gaat een jasje met daaraan vast een soort handschoenen en een mondkap, dan gaat de helm op en een grote zonnebril en zijn ze totaal bedekt en onherkenbaar. Vrouwen hier wijzen op m,n armen, want die zijn behoorlijk bruin en dat vinden ze lelijk, hoe blanker hoe mooier. Werkelijk iedereen heeft een brommer of scooter, zelfs oude omaatjes zie je rijden. Omdat iedereen een brommer heeft, is er van de stoep niets te zien, die wordt gebruik om ze te stallen en daar tussenin zitten de straatrestaurantjes. Het lijkt of iedereen hier op straat eet. Op hele lage stoeltjes zit de bevolking voor de deur. Sommige hebben een grote kookpot voor zich staan en hebben zo een restaurantje, waar het behoorlijk druk is. Wij wagen ons er niet aan. Toch gebeurt het onderweg vaak, dat we in zo,n soort restaurant eten, omdat er gewoon niets anders is en we zijn nog niet ziek geworden ervan. Soms gaat het me aan het hart, dat je de westerling van duur restaurant naar duur restaurant ziet gaan, terwijl de bevolking min of meer op straat eet. Maar de mensen zelf blijven er vrolijk onder, niks geen gechagerijn. Mensen leven hier op straat, om 10 uur 's avonds is het nog net zo druk als overdag. Je ziet geen bedelaars valt me op en iedereen is bezig met z'n dagelijkse kostje te verdienen. We hebben een hotel in het oude kwartier en dat is een wijk met vele smalle straatjes die b.v. Hang Chai (bottles), of Hang Dong (sugar) heten. Dus je weet precies waar je voor wat moet zijn. We hebben inmiddels de twee visa en dat binnen 5 dagen, dus vertrekken we morgen met een beetje pijn in het hart richting zuiden.

  • Weer een prachtig verhaal by Ingrid
  • Ook eindelijk vakantie! by Janine en Ceriel
  • loempiaatjes II by hans
  • Henk en Ana de Jongh by Henk en Ana de Jongh
  • Weer thuis... by Ivon


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active