Travel Journal

Van de dong naar de kip

(Wednesday 10 November 2010) by fietsendeknarren
We gaan op weg naar Hue en dat is zo'n 700 kilometer zuiderlijker. Met een beetje pijn in het hart verlaten we Hanoi. We vonden het allebei een heerlijke stad. We fietsen over de Highway 1 en dat is een ramp. Smal, druk en slecht, maar een andere weg is er niet. We gaan eerst op weg naar Ninh Binh. Daar is een leuk travellers hotel, waar we onze intrek nemen voor twee dagen met de bedoeling de omgeving te bekijken, die de moeite waard is. Maar het regent, dus wordt het binnenblijven en internetten. (ook leuk) Er is veel onduidelijkheid of we wel of niet naar het zuiden kunnen, want vanaf Vinh, waar we over twee dagen zijn, is alles ondergelopen.
ondergelopen land onderweg
ondergelopen land onderweg
Er zijn daarbij helaas ook een behoorlijk aantal doden gevallen. Als we de volgende dag vertrekken is het gelukkig droog. Er blijkt ook een orkaan aan te komen en daarom willen we zo snel mogelijk naar het zuiden, maar dat is weer onmogelijk wegens de overstromingen. We zitten er eigenlijk tussenin, maar we volgen gewoon ons plan, want inmiddels zegt het weerbericht, dat de orkaan waarschijnlijk afbuigt naar het noorden, dus die peilen we dan mis. Ze blijven ons achtervolgen die orkanen. Hoe zuidelijker we komen, hoe meer we zien van de overstromingen. Triest om te zien, hele akkers ondergelopen met alleen maar blubberzooi erop.
overstromingen
overstromingen
De weg ligt iets hoger, dus tot op dit moment hebben we geen last. Wel kun je op de lager gelegen gedeelten zien, dat het blank heeft gestaan door alle modder die erop ligt. We zitten inmiddels in Vinh en moeten een dag bijkomen van alle herrie op de weg, het is ongelofelijk. Het is een tweebaansweg, heeeeel druk met veeeeel getoeter. Vinh is in de oorlog met Amerika volledig plat gebombadeerd, er stonden nog twee huizen. Ook de citadel, die er stond, is er helaas niet meer, op drie poorten na, waarvan er twee gerestaureerd zijn. Vinh zelf is niet veel, ik vind het een lelijke stad. In het volgende hotel, waar we terecht komen, zitten veel westerlingen die in Vietnam werken, dus gezellig voor een praatje. Soms heb ik de behoefte om een gespek te voeren en niet alleen over zaken als, waar kom je vandaan en waar ga je naartoe. We gaan verder op weg naar Dong Hoi een leuk stadje aan zee en fietsen die dag 100 kilometer.
Dong Hoi
Dong Hoi
We gaan daarbij nog een pas over, er was een tunnel, maar die stond niet op de kaart en we konden dat niet zien vanaf de weg. Wel een record wat fietsen betreft. We wilden naar een mooi hotel aan de riviermond om een dag rust te houden, maar een plekje voor de fietsen konden ze niet geven, alleen buiten, zodat iedereen er bij kan en dat willen we niet natuurlijk. Dit is voor de eerste keer op onze hele reis dat dit gebeurt, terwijl het een 4 sterren hotel is, enorm groot, dus altijd wel een plekje te vinden lijkt mij, maar hoe mooier en groter hoe moeilijker ze vaak over onze fietsen doen. Ze vinden ons blijkbaar maar armoedzaaiers. Willem vraagt om de manager te spreken, en als zij ten tonele verschijnt (de commerciele manager notabene) wordt er driftig getelefoneerd, terwijl wij maar staan te wachten. Op een gegeven moment krijgt Willem er genoeg van en we besluiten om weg te gaan, nadat hij haar haarfijn had uitgelegd, hoe hij over de gang van zaken dacht. Ik kon duidelijk zien, dat ze zich wel een beetje schaamde. We nemen een ander hotel en worden met open armen ontvangen, minder luxe, maar zeer welkom. Het is een travellershotel, dus aardig wat westerlingen. Ik vertel dit hotel gebeuren, omdat het me opvalt, dat ook hier status enorm belangrijk is. Ik denk nog belangrijker dan in een westers land, daar zijn we dit al een beetje voorbij. Maar hier wordt je met alle egards behandelt, als je met een dure wagen rijdt. Vaak kun je alleen daaraan zien hoe goed men het heeft, of hoe rijk men is. Beetje zielig eigenlijk. We gaan een tour maken naar het Phong Nha National Park, maar wederom komt de regen met bakken uit de hemel, het lijkt wel of de duvel er mee speelt. Iedere keer dat we een park willen bezoeken regent het. Maar goed, we besluiten toch te gaan, want fietsen kunnen we ook niet met dit weer. We gaan met de auto en bezoeken eerst een grot. De grootste en meest indrukwekkende grot van Vietnam. Hij is 55 kilometer lang, maar alleen de eerste kilometer is open voor publiek. Je vaart er met een boot heen en normaal kun je de grot invaren, maar omdat het water zo hoog staat moeten we lopen. Deze grot is pas in 1990 ontdekt door een Britse expeditie.
grot bij het Pong Nha park
grot bij het Pong Nha park
Op dezelfde plek kun je ook naar boven klimmen, 330 treden en dan kom je in een andere grot die erboven ligt. Daar zijn nog altaars te zien en inscripities die terug gaan tot de 9de en 10de eeuw. Deze grot werd in de oorlog met Amerika gebruik als ziekenhuis en voor munitieopslag. Ik ben niet helemaal naar boven gegaan, maar heb onderweg rustig van het uitzicht zitten genieten. Nou ja rustig, op een gegeven moment hoor ik een klap naast me en zie een slang liggen, waarschijnlijk uit het dak van de overddekking komen vallen. Ik pak heel voorzichtig mijn camera, want zoiets wil je wel filmen natuurlijk en gelukkig bleef hij in de buurt, totdat ik hem er goed op had staan. Een beetje spannend vond ik het wel, hij was zeker twee meter en ik wist niet of hij giftig was. Ik liet het de gids zien en hij vertelde, dat het geluk brengt als je een slang tegenkomt en dat allemaal terwijl ik al zo veel geluk heb. De natuur in het park is overweldigend mooi ondanks de regen. Het park staat sinds 2003 op de World Herritage lijst. Eigenlijk was het park gesloten wegens de zware regenval, maar een dikke fooi en het hek gaat open, zo werkt dat hier. We kwamen wel op stukken weg, waarvan de helft weggespoeld was, dus heel smal met een afgrond ernaast waar de vangrail lag met de rest van de weg.
weg naar beneden gestort
weg naar beneden gestort
Ik vond het behoorlijk griezelig, in de bergen rijden is zo wie zo al speciaal. We gaan in het dal bij een rivier kijken die 1 grote kolkende waterstroom is geworden. Normaal mogen de toeristen hier een duik nemen, maar daar was nu geen sprake van. Het is eigenlijk wel triest voor de bewoners hier, veelal arme mensen, die het van de toeristen moeten hebben. Maar op het moment geen toeristen wel overstromingen en ellende. De gids neemt ons mee naar het huis van een andere gids, een Australier die met een Vietnamese is getrouwd. Op het platteland, er staan daar wat huizen bij elkaar en in een van de huizen woont een familie lid, die alles kwijt is, het hele huis stond onder water tot aan de dakrand toe. Hij vertelde dat z'n schoonmoeder, een arts, er in de oorlog twee jaar over heeft gedaan om thuis te komen wegens ziekten en allerlei toestanden. Een alleraardigste vrouw van 62, die eruit zag als 80. Het leven hier is niet gemakkelijk, zeker niet voor de plattelandsbevolking, die vaak arm is en in slechte huizen wonen, maar ook hier zie je dat er volop gebouwd wordt. Er zijn behoorlijk wat buitenlanders, die graag in Vietnam wonen en dat is niet voor niets, de bevolking is heel vriendelijk, het land prachtig en het leven goedkoop. Het weer is doorgaans prima, behalve nu, ik zit met sokken aan en een laken om me heen, het is slechts 21 graden en de regen komt ook vandaag weer met bakken uit de hemel en het stormt behoorlijk. We gaan dus niet fietsen, dat is dag drie op rij dat het niet kan, maar ach wat maakt het uit, we hebben alle tijd van de wereld, zal ik maar zeggen. Om deze tijd is het in het midden van Vietnam de regentijd. Met fietsen hebben we de wind mee, die waait in deze tijd van het jaar van noord naar zuid, dat is wel zo prettig, want het waait soms nogal flink. Vervelen doen we ons nog niet, maar na een dag of twee gaat het wel weer kriebelen en willen we verder, want er is nog zo veel te zien en we blijven nieuwsgierig naar elke volgende plaats.

Ik heb nu wel tijd om iets meer over de bevolking van Vietnam te schrijven. Ik wil het dan vooral over de vrouwen hebben. Zoals in veel delen van Azie investeren vrouwen veel, maar levert het weinig op. Ze doen veel zwaar werk, maar hebben weinig invloed op beslissingsniveau. Vietnamese vrouwen waren zeer succesvol als guerrillas in de oorlog tegen Amerika en hebben het de Amerikaanse soldaten zeer moeilijk gemaakt.
Na de oorlog werd hoog opgegeven over hun bijdrage, maar de meeste belangrijke posities in de regering waren toch voor de mannen weggelegd.
Er is een tweekinds politiek, waar men strikt aan gehouden wordt, zeker in stedelijke gebieden, dat versterkt de onafhankelijkheid van vrouwen. Huwelijken worden uitgesteld, zodat vrouwen een goede opleiding kunnen volgen. Ongeveer 50% van de studenten bestaat uit vrouwen, maar na de studie krijgen ze niet dezelfde kans op een goede baan als de mannen. Helaas komt een belangrijk deel van de vrouwen in de prostitutie, massagehuis of karaokebar terecht, waar er tientallen van zijn. En arme plattelands vrouwen belanden vaak in de sexindustrie van Cambodja.
Familie is hier heel belangrijk, kinderen en ouders leven onder 1 dak en men is erg trouw aan zijn waarden en normen Gastvrijheid staat hoog in het vaandel. Er vinden wel veranderingen plaats, omdat veel mensen naar de steden trekken. Vooral jongeren nemen een andere levenstijl aan, zoals bij ons het 60ger jaren gevoel. B.v. te zien in het kleding gedrag en uitgaansleven. Ze raken daarbij veelal in conflict met hun ouders, vooral over trouwen en toekomst creeren.

Als het een dag droog is, vertrekken we richting Dong Ha en komen daarbij door de DMZ zone (gedemilitariseerde zone). We gaan over de Ben Hai rivier met z'n twee bruggen naast elkaar, een nieuwe en de Hien Luong brug,
Ben Hai rivier met monument
Ben Hai rivier met monument
die geheel herbouwd is, nadat hij in de oorlog gebombadeerd was. Aan de zuidkant van de brug staat een herenigings monument, groot en trots en de palmbladeren van het monument herinneren aan de bommen. Aan de noordkant van de brug staat een gele boog.
gele boog aan de noordzijde
gele boog aan de noordzijde
Dat is vreemd, want in de oorlog was de brug aan de noordzijde rood geschilderd en aan de zuidzijde geel. Verder kun je in dit gebied aan de noordkant de Vinh Moc tunnels bezoeken, dat is een compleet dorp onder de grond, waar in de oorlog 90 families hebben gewoond. Wij heben ze niet bezocht, ze zijn nogal laag en 23 meter onder de grond, daar hou ik niet zo van. Ze zijn 2 kliometer lang, er zijn 12 ingangen, er kunnen 100 bezoekers tegelijk in. In Dong Ha stallen we de fietsen en gaan met een auto naar Hue. En daar hebben we geen spijt van. Hue is prachtig, het heeft een enorme citadel met daarin nog een citadel, heel bijzonder. Ze zijn hem nog steeds aan het restaureren, al jaren. Er staan prachtige poorten, tempels en een leuk theater waar we een voorstelling zien.
toegangspoort Citadel
toegangspoort Citadel
De volgende dag maken we een tour en gaan naar de Thien Mu pagode uit 1601. Het is niet alleen de pagode die erg mooi is, maar ook de tempels die er bij staan, Er hangt een enorme klok in een van de palviljoens uit 1710, die 2052 kilo weegt en die op tien kilometer afstand te horen is, wordt gezegd. Daarna gaan we naar de Khai Dinh tombe, het geheel is al prachtig, maar de tombe zelf is overweldigend.
Khai Dinh Tombe Hue
Khai Dinh Tombe Hue
De bouw heeft 11 jaar geduurd van 1920 tot 1931, alles is met de hand vervaardigd uit mozaieksteentjes en het is een explosie van kleur.
stukje mozaiek in de tombe
stukje mozaiek in de tombe
Je kunt duidelijk de westerse invloed zien b..v. aan de gezichten van de standbeelden. Daarna nog twee zeer bijzonder tombes bezocht, maar omdat het zo vreselijk regent zien we hier niet alles, helaas. Het grappige is, we zaten met z'n tweeen in een grote touringbus. In Nederland zou het afgelast worden, maar hier is dat niet aan de orde. 's-Middags maken we nog een boottocht, maar die valt tegen. Het enige bijzondere hieraan was, dat het water zo enorm hoog staat, het blijft ook maar regenen, dagen achter elkaar.
boottocht in Hue
boottocht in Hue
Tot nu toe zijn we er aardig doorheen gekomen, soms een bui onderweg, maar toch wel te doen. Nu is het helemaal mis en we wilden morgen nog wel naar de grens fietsen. Maar de weerberichten zijn dusdanig, dat ik niet weet of het per fiets gaat lukken. Dan hebben we Vietnam erop zitten en gaan we weer een nieuwe uitdaging aan, Laos. Het is zowaar droog de volgende dag. We moeten nog 85 kilometer naar de grens en daarbij 600 meter stijgen. Toch regelen we een busje en dat was maar goed ook, want de helft van de weg heeft het gestortregend. We slapen in Lao Bao, daar gaan we de volgende dag de grens over . We hebben een fantastische tijd in Vietnam gehad en veel mooie dingen gezien. De mensen zijn zeer spontaan, ga je ergens eten, dan komt de eigenaar er vaak gewoon bij zitten. In het begin vond ik dat maar raar, maar hier is dat de gewoonste zaak van de wereld. Ook andere mensen, die Engels spreken, komen gewoon aan je tafeltje een praatje maken. Het is zelfs gebeurd, dat ik een dikke kus kreeg in een restaurant, van de eigenaresse. Daar aten we tussen de middag en er stonden heerlijke ligstoelen, die onweerstaanbaar waren na 55 kilometer en nog 30 voor de boeg. Willem zat met de eigenares opgescheept, die gezellig bij hem ging zitten, want er moet er eentje wakker blijven natuurlijk. Willem gaat soms de boodschappen doen en dan proberen de dames Engels te spreken tegen hem. Zo ook een die dacht dat ze Engels kon en zei, I love you. Toen Willem aanstalte maakte om haar te omhelzen, schrok ze terug, dat was toch iets te veel, mensen weten vaak niet eens wat ze zeggen, maar grappig is het wel, en vaak heel aandoenlijk.
Je kunt wel merken, dat het een communistisch land is. Mijn mp 3 speler was weer geblokt, er wordt heel veel gevlagd en we zijn door steden gekomen, waar op elke straatlantaarn een vlag wappert. In Hanoi werd 's-morgens vanaf half zeven door luidsprekers in de straten het nieuws verkondigd en waarschijnlijk propaganda gemaakt, zo klonk het voor mij. De huizen in Vietnam zijn hoog smal en kleurrijk, soms is er een hotel in gevestigd. Dan is de lengte van de kamer de breedte van het hele huis. Deze hotels zijn over het algemeen redelijk. Alles maar dan ook werkelijk alles gaat mee op of aan de brommer.
veevervoer aan de brommer
veevervoer aan de brommer
Dat is voor de bevolking het vervoermiddel en er zijn er dan ook duizenden van. Bij velen, die ons passeerden, ging het maar net goed, want rijden en achterom kijken is nu eenmaal gevaarlijk. Er lopen nog mensen in het voormalige Zuidvietnamese deel rond, die nog Amerikaans gezind zijn. Wij spraken een man, die tours verzorgd door de DMZ zone. Daarbij laat hij alle monumenten en strategische oorlogsplekken zien. Deze man heeft 10 jaar als tolk voor de Amerikanen gewerkt en heeft recht op een Amerikaans pensioen. Maar de Amerikaanse en de Vietnamese regering kunnen het daarover niet eens worden. Blijkbaar wil de Vietnamese regering de helft van het pensioen, wat natuurlijk niet eerlijk is, maar de Vietnamese regering schijnt behoorlijk corrupt te zijn. We hebben miljoenen uitgegeven in Vietnam, want de dong is niet veel waard. Nu gaan we met de kip betalen, daarover later meer en ja de loempiaatjes waren heerlijk.

  • Weer genoten. by Ingrid
  • Soms afzien, maar meer genieten by John
  • o ja die loempias by mettina
  • Groeten uit Gaanderen by Rob en Lucie
  • van de regen in de ...... by voor en tegen wint
  • Savannakhet by Annette
  • Werelds by John,Mirella en Reno


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active