Travel Journal

Lieve meisjes

(Friday 7 January 2011) by fietsendeknarren
Bedankt voor alle leuke reacties op onze website.

Bloedheet, lange rijen met westerlingen, vooral backpackers en een vriendelijke douane beambte, dat is wat je te wachten staat, als je hier de grens overgaat. We hebben 45 kilometer naar de grens gefietst, dus in het eerste stadje in Thailand stoppen we, om een beetje rond te kijken, hoe het er hier aan toe gaat. We zitten in een prachtig hotel en heel goedkoop, dus dat belooft wat. Want ik had gelezen, dat Thailand nogal duur is. We gaan op weg naar Bangkok en daar gaan we een paar dagen over doen. Onderweg naar Bangkok is het niet makkelijk een hotel te vinden, het is hier niet zo toeristisch. Ik had gehoopt, dat ze net zo mooi zouden zijn als het eerste hotel, maar helaas. Wel kun je overal eten en drinken langs de weg en de weg zelf is heel goed. Je kunt zien dat Thailand veel welvarender is dan Cambodja en Laos, dus ook veel drukker op de weg met vooral auto's. Hoe dichter we bij Bangkok komen hoe drukker, ook met honden, die ons achterna zitten, we schrikken ons iedere keer rot. Ik moet vaak de Dazer gebruiken en sommige volhouders blijven dan toch nog mee rennen en hun tanden laten zien. Maar tot nu toe zijn we er ongeschonden vanaf gekomen. Als we Bangkok infietsen moeten we nog zo'n 30 kilometer door de stad. Willem had de kaart heel goed bestudeerd, dus reden we zonder te verdwalen zo naar het hotel. Bangkok is een gekkehuis, vooral de taxi's en busjes doen voor ons heel gevaarlijk. Er reed een busje zachtjes tegen me aan, dus ik gaf een paar flinke klappen op de voorruit. Eenmaal bij het hotel aangekomen was de ontvangst erg onsympathiek. We mochten om te beginnen onze fietsen niet bij de ingang neerzetten en bij het inchecken moesten we onze fietsen gewoon voor de deur laten staan, er was geen plek binnen. Ook niet op de kamer, dat was de regel, alsof er dagelijks mensen op de fiets komen. Op naar een ander hotel dan maar en dat is in deze periode niet eenvoudig. Het is hoogseizoen, de eerste twee hotels zaten vol, de derde had gelukkig plaats voor ons en de fietsen. 's-Middags zijn we naar een winkelcentrum gegaan
winkelcentrum in Bangkok
winkelcentrum in Bangkok
voor een nieuwe zonnebril en ik moest nodig naar de kapper; gelukkig is het deze keer goed afgelopen. Het is zelfs heel goed geslaagd. Bangkok is vol met westerlingen, de meest vreemde types zie je lopen. Oude krakkemikkige kerels met geblondeerd stekelhaar en een dikke bierbuik met een Thais meisje aan hun zijde (makkelijk voor later). De volgende dag gaan we het paleis bezoeken,
Palace in Bangkok
Palace in Bangkok
een en al bling bling, maar wel heel bijzonder. De koning wordt hier aanbeden, overal zie je foto's van de goede man en overal wapert de koninklijke vlag. We reizen met de sky train, de metro, de tut tuk, de boot en de trein om al het moois van Bangkok te zien. Ons hotel staat in een gezellige straat, waar je heerlijk kunt eten en het eten in Thailand is heel lekker, dus we laten het ons goed smaken. Je ziet hier overal kerstversiering, maar je krijgt er niet echt het kerstgevoel bij, wat dat dan ook moge zijn. We hebben ons visum met nog een maand verlengd, je weet maar nooit. Bij aankomst bij de immigratiedienst bleek die verhuisd te zijn, 30 kilometer verder in de stad. Dus met de taxi er naar toe, gelukkig zijn de taxi's niet duur. Dan heb je heel veel wachtenden voor je, maar het gaat razendsnel en na een uur sta je weer buiten. Openbaar vervoer is er niet, dus met een taxi naar het trein station. We nemen de trein terug en hebben daardoor alle soorten vervoer gehad. Ik moet zeggen, de trein had wel iets luxer gekund, ik had even het gevoel in een Indiasche trein te zitten. Na 6 drukke maar plezierige dagen gaan we op weg naar de Bridge over the River Kwai in Kanachaburi. Bangkok uitfietsen is niet makkelijk; je vertrekt toch met een beetje weemoedig gevoel en dan moet je de drukte en de herrie in. Je moet geconcentreerd fietsen, maar ik vind dat de Thais goed rekening houden met ons. De weg is goed, maar ontzettend druk en helaas blijft dat voorlopig zo. Het Thailand uit de reisgidsen, daar zijn we voorlopig nog niet. We vonden Bangkok de moeilijkste stad om uit te fietsen. In kanchanaburi gaan we met de bus de Hellfire Pass bezoeken en dat heeft heel wat voeten in aarde. Ten eerste vergeet de bus ons uit te zetten en rijden we 10 kilometer te ver. We moeten met de bus terug, maar dat gaat nog wel even duren, dus houden we een auto aan en klimmen in de achterbak. Bij de pass aangekomen blijkt dat het museum gesloten is, 1 dag per jaar en precies deze dag, eerste kerstdag. Het viel ons ook al op, dat het zo stil was. Niemand in het hotel die ons, toen we informeerden naar de bus, heeft gewaarschuwd. Het grote voordeel is, dat het er rustig is en dat is prettig, want het is nogal indrukwekkend.
Hell fire Pass
Hell fire Pass
De Hellfire Pass wordt zo genoemd, omdat de Birma spoorlijn hier door de rotsen moest. In twaalf weken tijd moest het klaar zijn; er werd 18 uur per dag gewerkt door krijgsgevangenen en dwangarbeiders onder erbarmelijk omstandigheden. 's-Avonds werden er fakkels aangestoken, zodat men door kon werken en dat zag eruit zoals de hel eruit zou zien, vandaar de naam Hellfire Pass. Je wordt er stil van als je over het kiezelstenen pad loopt met hier en daar nog een biels en beseft dat dit door mensenhanden zonder noemenswaardig materiaal is vervaardigd. We liepen daar helemaal alleen en op wat vogel gekwetter na heerste er een serene rust, wat het voor ons nog indrukwekkender maakte. Vanaf hun deelname in december 1941 aan de tweede wereldoorlog veroverden de Japanse strijdkrachten in een snel tempo het grootste deel van Zuidoost Azie. Op zoek naar een kortere en veilige aanvoerroute tussen Birma (nu Myanmar) en Siam (nu Thailand) besloten de Japanners in 1943 krijgsgevangenen en burgers in te zetten om een spoorlijn aan te leggen tussen Thanbyuzayat in het westen en Bang Pong in het oosten. Twee ploegen, een gestationeerd in Thailand de andere in Birma, werkten vanaf deze eindpunten naar elkaar toe en ontmoeten elkaar in oktober 1943 in Kokuita. Door ziekte,
ondervoeding, uitputing en mishandeling heeft de Birmaspoorlijn het leven gekost aan ongeveer 15.000 krijgsgevangenen en 100.000 burgers. Onze eigen Wim Kan heeft nog aan deze spoorlijn gewerkt en ik kan z'n frustratie heel goed begrijpen, toen de Japanse keizer een bezoek aan ons land bracht. De begraafplaats die we bezoeken is de grootste van de drie, die er zijn en bevindt zich dicht bij het vroegere Kanaburi krijgsgevangenkamp, dat als doorgangskamp fungeerde voor de meeste gevangenen, die aan de spoorlijn werkten. Er liggen ongeveer 1800 Nederlanders begraven. En als je langs deze graven loopt en je ziet al die Nederlandse namen (die natuurlijk nog steeds voorkomen) is dat indrukwekkend, het zijn er zo veel. We gaan ook naar de Bridge over the River Kwai.
Bridge over the River Kwai
Bridge over the River Kwai
Daar is het een toeristisch circus; er rijdt zelfs een trein overheen voor de toeristen; je moet er maar in willen zitten. Je kunt in Kanchanaburi ook aan de boulevard slapen. Maar dat kan in het weekend nogal luidruchtig zijn met de vele karaoke bars en de drijvende restaurants, die nogal wat lawaai maken met uitvaren en afmeren en hun luide muziek aan boord. Sommige hebben een eet en dansgedeelte en dat laten ze weten ook. Wij eten in een restaurant, dat gewoon voor de wal blijft liggen, het is wel een bijzonder sfeertje aan het water. We gaan nu echt op weg naar het zuiden en moeten nog via een stuk hoofdweg; helaas weer veel viervoetertjes die ons achterna zitten. We gaan naar Danmoen Saduak; daar willen we de floating market bezoeken. Het hotel regelt een boot voor ons en de tocht zou twee uur duren. Om 8 uur vertrekken we en wij maar denken dat we alleen zullen zijn, omdat het nog zo vroeg is. Helaas, het is file varen, tientallen boten met toeristen en als je niet oppast, wordt je bij elk stalletje met een pikhaak naar de kant getrokken. We wisten dat het toeristisch zou zijn, maar zo erg!!!!!!!!.
ze heeft er zin in
ze heeft er zin in
floating market
floating market
Na een half uur krijgt onze boot motorpech. Nadat de man de motor gemaakt heeft, zijn we terug naar het hotel gevaren; binnen een uur waren we weer terug en hadden het wel gezien. We moesten die dag n.l. nog een 70 kilometer fietsen. We zitten in een goedkoop hotelletje en krijgen bij vertrek nog 4 flessen water mee. Eindelijk kunnen we die dag van de snelweg af. We gaan door een mooi natuurgebied met veel water dus volop vogels. En dan komen we bij het strand en krijgen we voor het eerst te maken met de hordes strandgasten bij Cha- Am, daar blijven we een dag om oud en nieuw te vieren en naar het Kaeng Krachan Park te gaan. We huren een scooter, maar mogen daarmee het park niet in. Er wordt een ranger met auto gecharterd en dat kun je beter niet doen. Je ziet n.l. niets, alleen bomen, veel bomen. We maken nog wel een mooie wandeling, maar zien geen enkel dier; sorry, 1 aap heb ik gezien en olifanten drollen, maar die hadden ze er volgens mij neergelegd (grapje) Op weg naar Kanachaburi hebben we meer wild gezien, n.l. twee varanen, die probeerden over te steken. Gelukkig kwamen ze er op tijd achter, dat je dat op een drukke weg beter niet kunt doen. We fietsen naar Hua Hin. Onderweg bezoeken we een heel bijzonder zomerpaleis aan het strand, geheel van hout vervaardigd. Het staat op palen en bestaat voornamelijk uit lange open gangen met een paar vertrekken, waar de familie zich op kon houden. Met een heerlijke zeebries, die overal door het paleis vrij spel heeft, kan ik me voorstellen, dat het heerlijk is om hier te verblijven.
de koninklijke verblijven
de koninklijke verblijven
Hua Hin is heel toeristisch, vol met restaurants, hotels en bars met "lieve" Thaise meisjes. We blijven een dag, want vanuit hier gaan we naar de Pa La-U Yai waterval. Bij de waterval is het klimmen en klauteren over rotsblokken tot je bij niveau 5 bent. Verder mag je niet; ik was blij toe; slecht voor de knieen dat geklauter en geklim. De waterval zelf was niet eens zo spectaculair, het is meer de natuur en je kunt er een duik nemen. (tussen de vissen) Mijn held is er in gegaan, heel, heel koud. (ik moest filmen natuurlijk)
Pa La-U Yai waterval
Pa La-U Yai waterval
We fietsen verder dicht onder de kust en gaan naar een resort;
strand bij het resort
strand bij het resort
het is er behoorlijk duur en ongezellig. We fietsen verder langs het Khao Sam Roi Yot park. We gaan er niet in; maar volgens mij zien we nu net zo veel en inderdaad 1 aap gezien. De natuur is hier erg mooi en het is heerlijk rustig; veel water zodat er veel vogels zitten. De grotten die hier zijn slaan we ook over; we hebben er genoeg gezien voorlopig. We komen nog twee Franse jongens tegen op de fiets. In Khiri Khan nemen we aan de boulevard een hotel met uitzicht op zee
Khiri Khan
Khiri Khan
en dat bevalt ons prima. Heel leuk hotel, voor minder dan de helft van de prijs van het resort. Als je op de fiets aan komt rijden, heeft het iets weg van een Franse badplaats. Dit is de eerste stad aan zee, die een prettige sfeer heeft, heel weinig toeristen. De zee is behoorlijk ruw, dus prachtig om te zien hoe de golven over de boulevard slaan. In deze tijd van het jaar waait het nogal hard. Voor ons wel prettig, want de richting is van noord naar zuid. We gaan een kijkje nemen op de pier waar het druk is met vissersboten; je bent hier in een heel ander Thailand en dat bevalt ons wel.
Er is nog een tempel op een rots maar het is 400 treden hoog dus we gaan niet. Wel kijken we bij de apen, die onderaan de berg leven; het zijn er nogal wat en is erg leuk om te zien. We blijven een dag extra om de website bij te werken en om naar de orchideen markt te gaan bij de Birmase grens. Volgens de Lonely Planet de moeite waard, maar of dat ook zo is, horen jullie in het volgende verhaal.

  • Bridge over the River Kwai by Ivon
  • Mooi verhaal by Leo
  • voor de wind by voor en tegen wint
  • Ana en Henk by Ana en Henk
  • als je haar maar goed zit by mettina


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active