Travel Journal

Willem krijgt het op z'n zenuwen

(Sunday 13 February 2011) by fietsendeknarren
We begrijpen dat jullie jaloers zijn, wij in het warme Thailand en jullie in het grauwe kouwe Nederland, maar dat is nog geen reden om niet op onze website te reageren, ha ha.
We zijn natuurlijk heel blij met de mensen die wel gereageerd hebben.

We huren een scooter en gaan de orchideeen markt bezoeken. Aardig maar erg toeristisch en eigenlijk alleen voor de liefhebber interessant.
orchidee
orchidee
Maar ach scooteren is ook leuk en de omgeving is prachtig. Als we verder fietsen is het gelukkig maar een klein gedeelte over de snelweg. We komen in een heerlijk resort terecht.
vanuit de luie stoel
vanuit de luie stoel
We zijn het al gauw eens over de prijs. We zijn praktisch alleen en vinden dat niet erg. We genieten van de rust en het zwembad. De volgende stop een nog mooier resort. Weer zijn we een van de weinige gasten en de prijs is heel schappelijk. Het fietsen is heerlijk langs de kust; je krijgt er gewoon een vakantie gevoel van. Als we de volgende ochtend staan te rusten, komen er twee Zwitsers aangefietst en een paar kilometer verderop nog twee Duitsers; het is druk vandaag met fietsers. Het is een fijne fietsdag, de natuur is mooi en we fietsen over een prachtige glooiende weg. We eten tussen de middag bij een restaurant op het strand en na een paar kilometer is er een resort, waar we de kamer op het strand nemen. Je kijkt vanuit je bed zo op de zee en op het strand, wat jammer genoeg op dit stuk vol aangespoelde rommel ligt. Er is een grote bos takken aangespoeld, die denk ik lang in het water heeft gelegen. Er zijn allerlei soorten schelpdieren aangegroeid. De schelpen staan open en de dieren komen steeds een beetje naar buiten, maar zonder water zullen ze verdrogen.
strand aan de oostkust
strand aan de oostkust
We lopen langs het strand, want dankzij alle aangespoelde rommel is het strand heel interessant.
strand aan de oostkust
strand aan de oostkust
Er staan hier prachtige resorts, maar de toeristen ontbreken. Volgens mij is dit een gebied voor de Thaise vakantieganger en die komt niet; veel te koud; het is nu winter, 28 graden slechts. De dag daarna gaan we naar Chumphon om een kaartje voor de veerboot naar het eiland Samui te kopen. We gaan met de catamaran, omdat het kan gebeuren, dat de expressboot bij harde wind geen fietsen meeneemt. Maar dat beslist de kapitein pas op het laatste ogenblik en dat risico willen we niet nemen. We worden opgehaald om kwart voor zes in de morgen door een klein busje en 500 meter verder er weer uitgezet. We moeten verder met de grote bus. Er staan twee bussen klaar. In de eerste passen onze fietsen niet en in de tweede is er nog net voldoende ruimte over. Willem moet de fietsen er letterlijk inproppen, zo druk is het met eilandgangers. We rijden de fietsen na de bustocht met opgeladen bepakking zo het achterdek van de boot op en dat gaat prima. Sommige mensen kunnen niet van de fietsen afblijven en omdat de boot door het slechte weer nogal te keer gaat, grijpen mensen zich vaak vast aan de tassen. Er wordt ook aardig veel gekotst over de achterrailing. Ik moet goed opletten, dat ze niet over de fietsen heen gaan hangen. Het regent pijpenstelen en de boot krijgt pech, zodat we bij het eerste eiland in de stromende regen moeten overstappen op een ander schip. Daar is het achterdek heel smal en mensen zetten rustig hun tas boven op de fiets, terwijl er elders plaats genoeg is. Als Willem er iets van zegt, wordt een man woedend en maakt een gebaar van, ik gooi de fietsen over boord; fijne reis hebben we op deze manier. En dat terwijl we een behoorlijk bedrag voor onze fietsen moesten betalen. Op het eiland zelf nemen we een resort uit de lonely Planet. Het is gesitueerd in een prachtige tuin vol met vogels, vlinders, poezen en honden. We boeken voor twee dagen en als Willem er nog twee dagen bij wil boeken schrikken we ons rot. Bij het incheken dacht Willem dat de prijs 1300 bath was, maar het blijkt 2300 bath te zijn; dus wel een beetje duur voor ons. Het bleek het verkeerde resort, maar wel met dezelfde naam. We besluiten naar een ander resort te verhuizen, een paar honderd meter verderop. Het eiland is heel toeristisch, maar een paar dagen rust aan het strand
strand
strand
of zwembad kan geen kwaad. Toch kunnen we het niet laten om het eiland fietsend te verkennen. De mensen op het eiland zijn nog steeds heel vriendelijk, ondanks dat het barst van de toeristen, die er een geheel andere levensstijl op na houden. Er zijn buiten de hotels nog 500 resorts op het eiland en op sommige plekken is het zo druk met resorts, dat je het strand niet meer ziet. B.v. 1 kant van de straat is vol met winkels en restaurants, aan de overkant van de straat (de zeekant) zijn alleen resorts (en kun je niet bij het strand komen). Het is er heel druk met jongeren en met auto's die rond rijden om via luidsprekers aan te kondigen op welk strand er die avond party's zijn. Het ziet er allemaal heel westers uit en een heel verschil met het straatje erachter, waar je nog huisjes ziet met golfplaten op het dak. We fietsen naar een vissersdorp, maar er is geen visser te bekennen. Ook hier een straat met alleen winkeltjes en eethuisjes en veel, heel veel backpackers, die achter een biertje hangen. Je ziet veel westerlingen op de scooter (vaak met ontbloot bovenlijf) en er gebeuren veel ongelukken met deze scooterrijders. Ze doen net of ze al jaren rijden en dat vaak zonder helm. Voor ons maakte een jong stelletje een lelijke smak; gelukkig hadden ze een helm op; ze hadden grote schaafwonden en behoorlijk wat pijn. We hebben wel meer mensen zien lopen in het verband. We gaan terug naar de vaste wal met de roll on roll off boot en dat is wel zo gemakkelijk. Je rijdt je fiets op het autodek en kan op je gemak boven gaan zitten. We varen naar Don Sak en fietsen gelijk verder naar Khanom. Daar moeten we dan nog een kilometer of 7 fietsen naar het strand voor de hotels en resorts. We nemen een hotel met uitzicht op zee. Het zwembad ligt aan het strand en wat me altijd weer verbaasd is, dat mensen hun handdoek neerleggen (deze stoel is van mij) en dan rustig nog gaan ontbijten en soms uren wegblijven. De kust hier is prachtig. We blijven een dag en huren een scooter, omdat we een waterval willen bezoeken. De waterval was niet echt spectaculair, maar de weg er naar toe des te meer; het was eigenlijk geen weg, maar een soort pad omhoog vol gaten en losse stenen. We klauteren ook nog een heel stuk omhoog, maar de rivier krijgen we niet meer te zien; we horen hem wel. De natuur is overweldigend mooi; dat alleen is al de moeite waard en het mooie is, je bent helemaal alleen. Omdat we toch op de scooter zijn, gaan we nog een grot bekijken. De sleutel moet je ophalen onderaan de berg en dan moet je een trap op en zelf het licht aan doen om de grot te kunnen bekijken; ook hier ben je alleen. Het is klimmen, klauteren en kruipen binnen, maar beslist de moeite waard.
IMG_1757.jpg
Het enge zijn de vleermuizen, die je hoort vliegen. Als we de volgende dag verder fietsen en koffie willen gaan drinken kan Willem niet van zijn fiets komen zonder een verhoging. Hij heeft heel erge pijn in z'n rug en been. Dat is er in geschoten, toen hij de fietsen in de bus moest tillen om naar de boot te gaan. Het ging eigenlijk prima, maar het geklim en geklauter hebben geen goed gedaan. Gelukkig is Willem z'n nichtje huisarts en hebben we haar om raad gevraagd en gekregen. Waarschijnlijk een beknelde zenuw. Nu maar hopen, dat het snel over is. We zitten al een paar dagen in Nakhon Si Thammarat; daar wilden we heen om naar het Khao Luang Nat park te gaan. Maar met Willem z'n rug is dat niet mogelijk; weer klimmen en klauteren en daarbij komt dat de regen regelmatig met bakken uit de hemel komt. Het park was zeker de moeite waard geweest; er zijn ongeveer 300 soorten orchiedeeen en sommige komen alleen hier voor. Er zijn indrukwekkende watervallen en stromen, dus een paradijs voor vogels, en vogelspotters. De tempel, die in deze stad staat, is volgens zeggen de mooiste van Zuid Thailand. We hebben hem tussen de regenbuien door kunnen bezoeken en is zeker de moeite waard.
tempel in Nakhon Si Thamarat
tempel in Nakhon Si Thamarat
Ook het Nationaal Museum hebben we bezocht, want we kunnen nog steeds niet weg wegens Willems rug en het buitengewoon slechte weer; terwijl januari en februari de droogste maanden zijn. Toch vertrekken we na 8 dagen richting west kust en de eerste 40 kilometer kunnen we droog overbruggen. Dan komt er een bui, die 3,5 uur duurt; het lijkt wel een wolkbreuk zo hard regent het. We schuilen bij een benzine station, waar we ook kunnen eten gelukkig. Met de rug van Willem gaat het redelijk goed. We spreken af, dat we om 4 uur verder fietsen, regen of niet, maar 5 voor 4 stopt de regen en is het nog een uurtje fietsen naar Thung Song. De volgende dag fietsen we naar Klong Thom en blijven een dag om heerlijk in de hot water springs te liggen. We hebben er zo'n beetje de hele dag doorgebracht in water van 42 graden; goed voor de rug van Willem en de spiertjes. We fietsen naar Ao-Nang beach; dat is 22 kilometer zuiderlijk van Krabi. Ik zie gelijk het verschil met de oostkust; heel heel veel westerlingen en winkeltjes, restaurants en hotels.De eerste drie hotels zitten vol; de volgende is te duur en dat komt allemaal door het Chinese nieuwjaar. Alle Chinezen uit Maleisie zijn op vakantie en komen naar de kust. Van het nieuwjaar merk je niet veel. Het hotel waar we nu zitten is perfect; een prachtige kamer voor weinig geld en de eigenaren zijn buitengewoon vriendelijk, dus we blijven lekker een paar dagen. We gaan een eilanden tour doen met de speedboot; je sjeest van eiland naar eiland.
op de boot naar de eilanden
op de boot naar de eilanden
We bezoeken o.a. ook Phi Phi eiland en nog wat baaien en stranden, maar dat doen we met honderden anderen, het is ongelofelijk druk, mooi is het wel.
mooie baai
mooie baai
Het snorkelen valt tegen; we zien wel wat mooie vissen, maar het koraal is grotendeels weggespoeld door de tsunami, hier en daar begint het al wel weer aan te groeien. De volgende dag gaan we nog kajakkken door de mangroven
met de kajak door het mangrovebos
met de kajak door het mangrovebos
en bezoeken een grot met tekeningen van 3000 jaar oud; dit was de moeite waard.
grot in het mangrovebos
grot in het mangrovebos
Het leuke was, dat we maar met drie boten waren, waarvan1 bemand door een Nederlands koppel, erg gezellig om weer eens je eigen taal te spreken. We besluiten om met de boot door te varen naar Ko Lanta. Het is hoogseizoen en dat kun je merken. De boot zat overvol; als haringen in een ton stond iedereen aan boord voor een tocht van twee uur, niet echt prettig. Veel hotels en resorts zitten vol, maar natuurlijk vinden we een plekje en de volgende dag gaan we op de fiets het eiland verkennen. We fietsen naar de Old City. Old is het wel, maar City is toch iets te veel gezegd. Aan deze kant van het eiland geen hotels en resorts, maar mooie natuur. Om van het eiland af te komen nemen we twee pontjes terug naar de vaste wal en gaan op weg naar Trang.
feest in Trang
feest in Trang
We hebben nog wel een paar overnachtingen tusssendoor, want Willem kan nog steeds geen grote afstanden fietsen met zijn rug. Elke 15 kilometer moet er gerust worden, anders wordt het te pijnlijk. We fietsen ook in een rustig tempo en daar ben ik wel blij mee. In trang komen we nog twee andere Nederlandse fietskoppels tegen en gaan gezamelijk eten en vooral ervaringen uitwisselen. Thailand is een echt vakantieland en heel makkelijk om door te reizen voor fietsers; je kunt er een relaxte fietsvakantie houden. We zijn veel fietsers tegen gekomen, die allemaal van Bangkok naar Signapore fietsen. Dikwijls kun je van de doorgaande weg af; de meeste binnenwegen zijn goed te berijden en veel rustiger. Thailand is een behoorlijk welvarend land; het valt me op dat hier veel dikke mensen zijn. Ook veel monnikken zijn behoorlijk dik, terwijl ze toch maar twee maal per dag mogen eten en dan hetgeen ze krijgen van de bevolking. De huisvesting van de monikken, dat zit wel goed, de ene mooie tempel na de andere is in aanbouw met vaak zeer goede behuizing voor de monnikken. Het is wel spartaans ingericht, maar dan had je maar geen monnik moeten worden. De bevolking van Thailand is goedlachs, vrolijk, vriendelijk en zeer tollerant naar anders denkenden. We ontmoeten een Thaise man die met een Zwitser in Nederland is getrouwd. Ze wonen in Thailand en hebben vier kinderen geadopteerd. Er zijn nogal wat omgebouwde mannen en daar kijkt ook niemand van op. Hoogopgeleide vrouwen trouwen graag met een westerling van eigen leeftijd. De Thaise mannen zijn nogal traditioneel; wat betekent, gokken, drinken (er wordt stevig gedronken) en meerdere vrouwen. Er staan mooie huizen, waar dan twee of drie slaapkamers met bed voor de kinderen in zijn en toch slaapt men met z'n allen in de woonkamer, want dat is men zo gewend. Ook als men een douche heeft, wordt toch nog vaak (vooral door de oudere mensen) een bakje gebruikt om je af te spoelen. Cultuur verander je niet zo maar. Er zijn hier enorm veel honden, waar we regelmatig door achterna gezeten werden en daar behoorlijk van geschrokken zijn; toch gaat men hier over het algemeen goed met dieren om. Alleen de zangvogeltjes, daar heb ik wel medelijden mee. Iedere Thai heeft er wel een paar en allemaal apart in een heel klein kooitje; zielig. Er zijn zelfs wedstrijden, die worden op het weiland gehouden. Op een gegeven moment zagen we mannen met hun vogeltje allemaal dezelfde richting opgaan. Dus wij ook. Er hangen tientallen vogeltjes in kooitjes aan rekken.
vogelzang wedstrijd
vogelzang wedstrijd
De tijdopnemer blaast op z'n fluit, elke eigenaar begint z'n vogeltje luidkeels aan te moedigen en de scheids schrijft op een briefje, wat onder de kooi hangt, hoe lang hij gefloten heeft. Dat wordt gemeten met een kommetje in een bak water. In het kommetje zit een gaatje; is het bakje geheel onder dan is de tijd voorbij (hoe verzin je het). En degene die het langst fluit heeft natuurlijk gewonnen. De verafgoding van de koning is ook een raar fenomeen en komt op mij een beetje belachelijk over. Mensen geven de koning zelfs geld, terwijl de man tot een van de rijkste ter wereld behoort. We zitten nu in Pak Bara met Thea en Henk, een Nederlands koppel op de fiets, die we al in Trang ontmoet hebben. Gisteren hebben we gezellig met ze gegeten en nu zitten we weer in hetzelfde resort. Morgen doen we de laatste stad in Thailand aan, genaamd Satun en daar gaan we met de boot Maleisie in.
We hebben ongeveer 1900 kilometer gereden in Thailand en hebben een prima tijd gehad, wordt vervolgd.

  • Hier dan even een reaktie by Ingrid
  • herinneringen by Norma van der Kleyn
  • hey by hans jansen
  • groeten van ons! by inge en gordon
  • Zeker jaloers by Bert Lutterman
  • vogeltjes by Ivon
  • Ana en Henk by Ana en Henk
  • Maleisie by Henk en Thea
  • ja ja mooie omgeving geniet er van by peter en karina


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active