Travel Journal

Geluk bij een ongeluk

(Wednesday 16 March 2011) by fietsendeknarren
We zijn heel blij met alle reacties, die we gekregen hebben op onze website en hier een nieuw verhaal.

We varen met de boot naar Langkawi, een eiland in Maleisie. Als we bij de boot aankomen, verwachten ze, dat we alle tassen eraf halen en dan de fietsen binnendoor naar het achterdek sjouwen. Ik word een beetje boos op de man en vraag of hij gek is geworden. Er is n.l. een hek op het buitendek en met een loopplank kunnen we zo aan boord komen. Hij ziet wel in, dat wij niet binnendoor gaan en na betaling van 10 RM gaat het hekje open. De reis verloopt verder voorspoedig.
Haven Langkawi
Haven Langkawi
We hebben nog geen kaart van Maleisie, dus nemen we de kustweg om bij de resorts te komen. We moesten behoorlijk klimmen, maar kunnen lekker uitrusten in een resort op het strand in Pantai Cenang. De volgende dag huren we een scooter en gaan een oude vriend van de familie opzoeken. (Eigenlijk moet je een motor rijbewijs hebben; ik doe net of we dat hebben en we krijgen de scooter mee. Die scooters zijn wel 125 cc en kunnen 140 kilometer, maar zo hard gaan wij niet). Hij heeft een resort onder aan de voet van de hoogste berg op het eiland; erg gezellig om ze terug te zien. De volgende dag nemen we een snorkeltour naar het eiland Payar en zwemmen tussen de haaien, waarvan sommige groter dan 1 meter lengte.
naar de haaien (gaan)
naar de haaien (gaan)
Haaien zijn slim, als je ze een tijdje voert, komen ze steeds terug om te eten (samen met nog tientallen andere soorten vis). Als je stilstaat in het water voel je de visjes aan je benen knabbelen. Je hoort ze ook van het koraal eten als je met je snorkel boven ze hangt. We hebben zo'n 3 uur gesnorkeld en konden er geen genoeg van krijgen. Het eiland zelf is erg toeristisch, maar wel gezellig. We zijn nog naar het rijst museum geweest, leuk, maar je ziet er niemand, iedereen ligt op het strand of doet een tour. Bij het teruggaan naar de vaste wal hebben we een prima overtocht gehad, mede door de medewerking van de bemanning. We zitten nu in Alor Setar en hebben de Masjid Zahir moskee bezocht, een van de mooiste van Maleisie. Hij is mooi, maar de moskeeen in Iran zijn mooier, vind ik. Verder bezoeken we een paar musea, 1 gewijd aan de sultan met allemaal persoonlijke bezittingen. O.a. twee auto's van het merk rolls royce (toe maar). Hij hield ook van fietsen; er stond een hele serie fietsen met de meest vreemde zadels.Verder lagen er geschenken, sommige daterend uit 1317. We gaan ook de Alor Star tower in, hoog 166 meter, om van het mooie uitzicht te genieten.
Alor Setar tower
Alor Setar tower
Alor Setar is een mooie stad met veel mooie gebouwen. Als we 's avonds in het restaurant van het hotel eten, komen Jaap en Adrie binnen. Ze zitten in hetzelfde hotel; we hebben nog even bij kunnen praten; ze gaan dezelfde kant op. Vandaag hebben we 72 kilometer gefietst en met de rug van Willem gaat het de goede kant op. We fietsen door de rijstkom van het noorden; jammer dat de rijst geoogst is, al blijft het een mooi gezicht. Hier en daar waren ze nog bezig de rijstvelden af te branden voor de bemesting van het land. Als we in Petani aankomen, gaan we naar het Swiss-Inn hotel, volgens de Lonely Planet een duur hotel. Zo ziet het er ook uit, maar we krijgen een kamer voor minder dan de helft van de prijs met ontbijt. We zitten nu in Georgetown op het eiland Penang en blijven een paar dagen. er is n.l. heel veel te zien. Om de toeristenkrant te bemachtigen, moesten we naar het toeristen buro op de 56ste verdieping van de ronde torenflat in het winkelcentrum Komtar. De dame van het buro liep met ons een rondje in de torenflat, zodat we van alle kanten Georgetown konden bewonderen, erg leuk. s'Avonds op de nightmarket gegeten. We zijn eerst in een paar restaurants wezen kijken, allemaal leeg. Logisch, want iedereen zit in de nightmarket met veel verschillende soorten eten uit verschillende landen. Om negen uur start de muziek en maken de maleisiers een dansje. We slapen in het Malaysia hotel en kijken zo op de het hele gebeuren. Van de toeristen krant, waar we zo veel moeite voor hebben gedaan om hem te bemachtigen, hebben we tot nu toe nog geen gebruik kunnen maken. Willem voelde zich de volgende dag niet lekker en bleef de hele dag in bed met een beetje koorts, de dag erna werd hij zieker en zieker, de koorts steeds hoger, tot 40 graden toe en dat is natuurlijk niet goed. Ik heb gelijk de dokter gebeld en gezegd, dat ik dacht dat er iets met zijn longen was, hij ging steeds vreemder hoesten. We moesten naar het ziekenhuis en daar is hij gelijk opgenomen en foto's van z'n longen gemaakt. De dokter dacht aan longontsteking of dengue fever. Gelukkig geen van tweeen, maar een bronchitis en keelontsteking. Ik slaap ook in het ziekenhuis op de kamer waar Willem ligt.
zieke Willem
zieke Willem
Het is allemaal heel luxe, maar wat heb je er aan, we fietsen liever. Er komt heel wat op je af als zo iets gebeurt, er moet veel geregeld worden. Gelukkig spreken ze in het ziekenhuis allemaal Engels, sommige onverstaanbaar, maar ik red me wel. Het moet wel, want Willem is te ziek. Hij ligt er nu al drie dagen en de koorts wil maar niet zakken. Er zit een buisje in z'n hand, waardoor de antibiotica gespoten wordt en dat doet soms behoorlijk pijn. De medicijnen slaan nog niet echt aan en hij krijgt er heel veel per dag. Hij mag pas naar huis als hij 24 uur zonder koorts is. Een geluk bij een ongeluk is, dat we in een grote stad zitten. Dit zal je maar op het platte land gebeuren, ik moet er niet aan denken. Het is nu maandag en eindelijk na 5 dagen mag hij weg. Van fietsen komt deze week niets meer, hij is te zwak op het moment en moet een tijdje bijkomen van alle gebeurtenissen. We bezoeken op ons gemak (we zitten er tegenover) het Cheong Fatt huis,
Cheong Fatt Tze huis Georgetown
Cheong Fatt Tze huis Georgetown
een oud huis van een rijke Chinees; mooi maar helaas niet meer met de orginele meubels. Vlakbij is ook het Eastern & Oriental hotel, een van de klassieke grande-dame hotels van de beroemde broers Sarkies. Helaas is het niet het orginele hotel, de oude sfeer is in een modern gebouw verpakt, ziet er mooi en stijlvol uit. De volgende dag gaan we met de gratis bus, die door Georgetown rijdt, de Khoo Kongsi tempel bezoeken. Een mooie tempel met vooral veel beeldhouwwerk en een prachtig dak vol ornamenten.
Khoo Kongsi tempel
Khoo Kongsi tempel
We gaan verder met de bus naar de clan jetties; dat zijn woningen op palen in de zee, met looppaden van planken ertussen.
clan jetties dorp op palen in zee
clan jetties dorp op palen in zee
We hoppen weer de bus in en gaan naar het Pinang Peranakan huis. Het bijzondere van dit Chinese huis is, dat alles nog in originele staat is met meubels en al, zeer de moeite waard. De volgende dag gaan we met de taxi naar de Kek Lok Si tempel. De tempel is te bereiken via een enorm aantal traptreden, maar voor je het weet ben je boven; er is een nauwe doorgang met aan beide zijde winkeltjes. Onderweg naar de tempel kun je nog schildpadden en karpers voeren. De tempel is heel belangrijk in Maleisie, hij is gebouwd door een Chinese buddist in 1890. Het meest kenmerkende is de 30 meter hoge pagode;
slagroomtaart Kek Lok Si tempel
slagroomtaart Kek Lok Si tempel
ik vind het een beetje op een slagroomtaart lijken. Zo wie zo is de tempel erg kleurrijk en dat maakt het al gauw kitcherig.
kleine pagode Kek Lok Si tempel
kleine pagode Kek Lok Si tempel
Het meest van wat we bezocht hebben is Chinees en dat komt, omdat er heel veel Chinezen in Georgetown wonen. Morgen zaterdag gaan we weer fietsen. We gaan geen lange afstanden doen, maar willen wel verder. We zitten al te lang vast op 1 plaats en Willem voelt zich goed genoeg. Helaas hebben we niet zo veel bezienswaardigheden kunnen bezoeken als we eigenlijk wilden, maar we willen graag verder en er komt nog genoeg op ons pad. We vertrekken tegelijk met een groep van 8 fietsers, die vriendschapsbrieven uitdelen aan de autoriteiten in de hoofdsteden; 6 Chinezen en 2 Amerikanen. We fietsen zo'n 50 kilometer en dat is wel genoeg voor de eerste dag. Ook de tweede dag niet zo ver; we gaan naar Tauping. Daar gaan we de mooie oude panden in de stad bekijken,
mooie oude panden in Tauping
mooie oude panden in Tauping
maar moeten stoppen wegens een enorme regenbui. Het schijnt hier het meest te regenen van heel Maleisie. De toppen van de bergen liggen constant in de regenwolken, een mooi gezicht. Er ligt een open afwatering door de stad; er liggen wel afdekplaten op, maar je ziet er de ratten lustig rondrennen tussen de platen en dan vooral op de plekken waar afval ligt. We bezoeken ook de dierentuin en die is de moeite waard. Mooie tuin en het leuke is, veel apen lopen gewoon los, ook de reptielen lopen gewoon over het voetpad. Soms is het even schrikken. En eindelijk toch nog tijgers gezien. De volgende ochtend miezert het en we vertrekken met de poncho aan; al gauw gaat hij weer uit. Veel te warm; we moeten een pas over dus een klimmetje. Het is hier weelderig groen, je kunt zien, dat het veel regent in dit gebied. De weg is vrij smal en met klimmen is dat heel vervelend. Ik had niet mijn dag vandaag, slecht geslapen, heel zachtjes aangereden door een automobilist, die linksaf sloeg en niet kon wachten en ook nog gevallen met klimmen. Maar toch heelhuids aangekomen in Kuala Kangsar. In het eertste hotel mochten de fietsen alleen 's nachts binnen, het tweede bestond niet meer en het derde, een oud rustoord, vond ik maar zo zo. Van buiten mooi van binnen verwaarloosd, het was niet eens erg goedkoop en de douche was zo vies, dat we gevraagd hebben hem schoon te maken; wat de eerste keer maar gedeeltelijk lukt; bij de tweede poging kwam er bleekwater aan te pas en dat was hard nodig ook. Dit is eigenlijk de eerste keer in Maleisie, dat het zo vies is. Kuala Kangsar was een belangrijke stad. Het is de zetel van de sultan van Perak en de laatste twee eeuwen speelde het een cruciale rol in de geschiedenis van Maleisie. Het was de eerste plaats waar de Britten zich vestigden om vandaar uit Maleisie te besturen/controleren. Het is ook de plek waar de sultans van Maleisie voor het eerst bij elkaar kwamen in 1897, maar verloor daarna aan belangrijkheid door de sterke groei van de nabij liggende steden Ipoh en Tauping. Er zijn een paar zeer fraaie paleizen. Aan het tijdelijk paleis,
Tijdelijk paleis van hout (museum)
Tijdelijk paleis van hout (museum)
waar de sultan verbleef tot zijn eigenlijke paleis er tegeover klaar was, is geen spijker vertimmerd. Het is een museum, helaas gesloten toen wij er waren; het moest schoon gemaakt worden. In het huidige paleis mochten we ook al niet; we hebben nog wel gevraagd of de sultan thuis was, maar nee hij was er niet. Er staat een prachtige moskee, waar we ook al niet in mochten, ik was niet zedig gekleed. Dan maar naar het laatste paleis, dat is volgepropt met geschenken van de sultan. Een en al pracht en praal, sommige geschenken heel erg mooi. Het gebouw zelf is prachtig en was zeer de moeite van het bezoeken waard.
paleis en nu museum Kuala Kangsar
paleis en nu museum Kuala Kangsar
Zitten nu in Ipoh, waar we een tempel en de oude binnenstad willen bekijken. De tempel zijn we onderweg gepasseerd en hebben hem maar gelijk bewonderd; heel bijzonder, het onderste gedeelte zit onderaan de berg in een grot; er is een trap binnendoor naar boven, waar ook nog tempels staan; de grot is rijkelijk versierd met muurschilderingen en natuurlijk veel verschillende buddha's. In 2009 is er een stuk rots naar beneden gekomen en heeft een trap en een beveilingingsman verbrijzeld. (dus het was oppassen geblazen). We bekijken de mooie oude gebouwen en lopen een reisburo binnen om eens te kijken, wanneer we terug kunnen vliegen in april. Zelf hadden we in gedachten om in een weekend te vliegen, maar dat is al niet meer mogelijk, alles volgeboekt. Als we later op het internet kijken zijn er op 16 april nog 9 stoelen beschikbaar, dus wij terug en met veel moeite en bijbetalen kunnen we toch in een weekend vliegen. De volgende dag fietsen we naar Pasir Salak en gaan daar naar een resort. De plek is mooi, maar het resort erg verwaarloosd. Tot nu toe een van de duurste overnachtingen; het is weekend en dan betaal je meer, terwijl er heel weinig gasten zijn. Het is zondag en dan is de plaatselijke jeugd in het zwembad van het resort. Dat is wel grappig, het zijn allemaal jongens en de meeste hebben hun gewone kleren aan. Willem raakt in gesprek met een plantage eigenaar van palmbomen, die een cooperatie heeft met zijn familie en de familie komt hier bij elkaar om uitbetaald te worden; ze hebben een rendement van 10%. De familie bestaat uit 700 deelnemers. We hebben de hele dag langs palm plantages gefietst, allemaal in bezit van deze familie. Er worden foto's van ons gemaakt en we krijgen fruit aangeboden. ik vond het niet te eten zo zoet. Dit waren zeer rijke mensen met een dure Mercedes en meneer had een gouden Rolex, maar wat ik zo plezierig vindt, is, dat veel Maleisiers absoluut niet naast hun schoenen gaan lopen en in de omgang ongecompliceerd en zeer vriendelijk blijven. Aan de kleding is niet te zien hoe rijk ze zijn. Het zijn ingetogen mensen en de vrouwen zijn minder streng gekleed dan in Iran. We fietsen verder naar de kust, 87 kilometer en we komen geleidelijk weer in het oude ritme, alhoewel het vermoeider is dan voorheen, het is ook erg warm. De weg is soms heel druk en smal, omdat we vaak op de weg nr 5 moeten fietsen. Zo gauw het kan verlaten we de 5 en fietsen langs mooie uitgestrekte rijstvelden, maar dat is niet altijd mogelijk.
rijstvelden
rijstvelden
De stad Sg Besor, waar we aankomen is er geen om een dag te blijven. Daarna door naar Kuala Selangor en daar blijven we een dag; we moeten wel, want het regent. We zitten in het Palma hotel, een prachtig resort en het leuke is. om een uur of 4 komen de apen thuis; ze slapen in een enorme boom, die aan de rand van het resort staat. Ik kan er geen genoeg van krijgen om te zien, hoe de kleintjes spelen en hoe de groep functioneert; er wordt nogal straf opgetreden als het nodig is en krijgen sommige er van langs. Het vervelende is wel dat het islamitisch is en om 6 uur s'morgens begint de Iman al te gillen en dat een paar maal per dag. Er is ook een prachtig zwembad, maar ik zie mezelf niet aangekleed te water gaan en in zwempak tussen de aangeklede mensen, dat voelt zo naakt. Dus doen we andere dingen; zo willen we wel de vuurvliegjes bewonderen s'avonds, maar dan moet het droog zijn. We willen ook naar het natuur park, maar of dat allemaal lukt, dat horen jullie de volgende keer.

  • dat was even schrikken!! by Maarten en Gerrie
  • Herkenning by Charles
  • Wij weer terug uit Azie by Janine en Ceriel
  • kruidenier by Ivon
  • mooi land zeg by mettina
  • Ana en Henk by Ana en Henk
  • Leuk by Bart & Quirine, Isabelle,Rosalie
  • Apa kabar by voor en tegen wint
  • Helemaal bijgelezen by Karin


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active