Travel Journal

Eiland van kraters en knalpotten

(Sunday 26 June 2011) by fietsendeknarren
Iedereen bedankt voor de leuke reacties op onze website

We gaan het marktplein van oud Bataviastad bezoeken. Hier staat het oude stadhuis uit 1710, waar nu het historisch museum van Jakarta in is gevestigd. Het is zondag, dus heel druk. De lol van veel Indonesiers is om een rondje plein te fietsen; er staan er tientallen opgesteld, in verschillende kleuren geschilderd, met bijpassend hoedje.
fietsen met een hoedje
fietsen met een hoedje
We bezoeken het museum, en worden erg vaak aangesproken door jongelui, die ons willen interviewen. We vinden het oke, maar bij elk woord, dat ze er in het Engels uit weten te persen, vallen ze in een lachstuip, dus het schiet niet erg op. Er is veel vertier op het plein en de mensen genieten van straatartiesten. Blijkbaar is het leuk, want er wordt veel en vaak gelachen. We eten in cafe Batavia, een nostalgisch cafe in een historisch Nederlands gebouw uit 1805; het hangt vol met oude foto's van beroemdheden tot in de toilet toe. We wandelen naar de haven van Batavia en daar liggen nu de zeilschepen van Indonesie, die nog steeds dienst doen als vrachtschepen.
haven oud Batavia
haven oud Batavia
Het is een armoedig gebeuren in en om de haven; in de stad zelf is het al niet veel beter, druk, vies en chaotisch, dat is mijn indruk van Jakarta.

We besluiten het een beetje rustig aan te doen en gaan op weg naar Bogor; dat is zo'n 50 kilometer zuidwaards van Jakarta. Bogor is de regenstad, maar daar hebben wij geen last van gehad. Wel van het verkeer; ik heb het zelden zo druk meegemaakt. We moeten over een tweebaans weg met hier en daar ondergelopen straten in de dorpen en verkeer dat muurvast staat, waar wij ons dan doorheen moeten wurmen. Je kunt geen moment je aandacht voor de weg verliezen, hij is heel slecht, vol met grote gaten; ik keek even naar mijn ketting en dreigde in een groot gat te rijden; zo groot, dat ik waarschijnlijk onder het wegdek zou verdwijnen, levensgevaarlijk, niet echt een aanrader om naar Bogor te fietsen. In Bogor is een van de beroemdste botanische tuinen in de wereld;
Botanische tuin in Bogor
Botanische tuin in Bogor
er zijn meer dan 17000 plantensoorten uit Indonesie en van ver daarbuiten. Er is zelfs een hele Mexicaanse tuin; de orchideeen kas viel een beetje tegen; er zijn meer dan 880 soorten, maar er stond weinig in bloei. Aan de tuin grenst een mooi paleis, dat Sukarno's grote kunstverzameling herbergt. Hij heeft hier van 1967 tot aan zijn dood in 1970 onder huisarrest gewoond (ik kan me een slechtere plek voorstellen). Helaas niet te bezoeken. Het is de voormalige gouverneurswoning.

We gaan terug naar het noorden, naar Bekasi en van daaruit gaan we oostwaarts, via Karawang, Purwakarta, Sumbang naar Cirebon. Het blijft veel over tweebaanswegen fietsen, terwijl het verkeersaanbod enorm is. Alhoewel het ietsjes rustiger wordt, blijft het een hectisch gebeuren. Daarbij komt, dat het bloed heet is en heel vochtig. Het zweet stroomt van ons af, waar we weer erg aan moeten wennen. We besluiten een auto te regelen, die ons van Sumbang naar Cirebon brengt. De weg is te lang, te smal, te slecht en te druk; ik word er krankjorum van. Eenmaal in Cirebon bezoeken we het Kraton Kasepuhan (het paleis). Er is een mooie collectie oude stukken en het leuke is, dat er veel delftsblauwe tegeltjes in de muren verwerkt zitten.
Delftsblauwe tegels in het paleis
Delftsblauwe tegels in het paleis
Het oudste deel stamt uit 1529; het is de moeite van het bezoeken waard. Vervelend is wel, dat ze maar om donaties vragen; bij elk stuk in het museum (wat in het paleis gevestigd is) kun je je geld kwijt. Tijd om de boel rustig te bekijken is ook moeilijk, want de ene na de andere gids biedt zich aan. Er vlakbij staat een grote oude moskee, die naar Javaanse traditie aan het stadsplein staat, wel in de richting van Mekka natuurlijk. We gaan via de markt nog een moskee bekijken uit 1588, maar die is erg verwaarloosd. Over de markt lopen was leuker. Hier koop je torren per stuk. Ik vroeg of ze die opeten, maar het blijkt, dat ze aan de vogeltjes gevoerd worden. Ook de Indonesiers houden graag vogeltjes in een kooitje. Ons hotel is vlakbij het oude stadhuis uit 1927; omdat Cirebon in de twintigste eeuw bekend stond als garnalen stad, zijn er zelfs garnalen als gevel versiering verwerkt. Het binnen en buiten is volledig in Jugendstill stijl vervaardigd; de hal is prachtig, zoals je ziet op de foto.
oude  Nederlandse stadhuis Cirebon
oude Nederlandse stadhuis Cirebon
hal van stadhuis
hal van stadhuis
We gaan verder oostwaarts op weg naar Semarang; vanaf hier is de weg vierbaans dus wel aardig te rijden, alhoewel het druk blijft, zeker als je een stad passeert. In de hotelletjes onderweg doen zich leuke ontmoetingen voor, zo ook met mr Suju Suyoto, die nog een antieke Gazelle fiets heeft, waar hij apetrots op is en die hij in topconditie probeert te houden. Hij was erg gescharmeerd van onze NL sticker achterop ons spatbord, dus zo gauw we thuis zijn krijgt hij er een stel opgestuurd. Mensen gebruiken nog steeds Nederlandse benamingen voor fietsonderdelen bv kettingkast en spatbord. Er is zefs een clubje, dat rijdt op oude Nederlandse fietsen en dat komt dan bij elkaar om een rondje te toeren. We beginnen alweer aardig aan de warmte te wennen, maar de wegen en de drukte is een ander verhaal. Vandaag moesten we 6 kilometer langs een wegversmalling, vol met vrachtwagens, die je van de weg blazen of zuigen; vol met gaten; geen uitwijkmogenlijkheden, want de weg ernaast lag een meter dieper en dan nog een harde wind van opzij. Toen we er eenmaal voorbij waren, had ik het even gehad en heb ik mijn doodsangst flink uitgeschreewd. Java is eigenlijk niet zo geschikt om te fietsen, vind ik, maar goed we moeten toch verder en eenmaal in Semarang hebben we een lekker hotel met een zwembad, dat helaas ijskoud water heeft, (dus erin en gelijk eruit.) We bezoeken nog een oude Nederlandse protestantse kerk met een prachtig orgel. Helaas is het houtwerk aangetast door houtworm, dus voorlopig geen orgelspel. Er staan nog wat oude Nederlandse gebouwen in het centrum, maar voor de rest is het niet echt een stad om lang te blijven.

Dat doen we dan ook niet, we huren een auto en gaan de volgende dag naar Yogyakarta. De fietsen en bagage (voor een deel) laten we voor een paar dagen in het hotel achter. Wat nog wel leuk is om te vermelden, is dat op zondagmorgen in het centrum van Semarang (waar wij verblijven) het autovrij is en dan komen de fietsers tevoorschijn. Hele gezinnen en groepen fietsen door de straat op prachtige fietsen in allerlei heftige kleuren. De auto staat precies op tijd voor de deur de volgende ochtend en na 4 uur rijden zijn we bij de Prambanan tempels.
Prambanan tempels
Prambanan tempels
Mooie tempels maar de belangrijkste, die van Shiva, was niet toegankelijk voor publiek; jammer, want binnen staat een enorm beeld van Shiva; het is een tempel van 47 meter hoog en prachtig bewerkt. De twee ernaast van de goden Brahma en Visnu zijn minder hoog en minder volmaakt, omdat deze goden minder belangrijk zijn. De tempels zijn halverwege de 9e eeuw gebouwd en jammer genoeg beschadigd door aardbevingen. Om een uur of vier zijn we in het hotel in Yogyakarta, wat we via internet geboekt hebben. De bedoeling was om er 3 nachten te blijven, maar de volgende dag checken we al weer uit; de kamers waren mooi, maar niets wat goed werkte. De chauffeur brengt ons naar een ander hotel midden in het centrum; een geweldig hotel en nog goedkoper ook. We bezoeken het Kraton Yogyakarta, het paleis in het hart van de stad. Binnen de muren werkten vroeger duizenden arbeiders; het is een stad in de stad. Er werd in 1785 een muur omheen gebouwd die 3 meter dik was; dat veroorzaakte nogal wat opschudding onder de Nederlanders in die tijd. We luisteren nog even naar het Gamelan orkest,
muziekanten in het paleis
muziekanten in het paleis
maar ik kan het niet echt mooi vinden, echter het bespelen van de instrumenten is bijzonder om te zien. De mannen in het Kraton zien er prachtig gekleed uit. Daarna een bezoek aan de waterburcht Taman Sari; dit fantasierijke bijna onwerkelijk aandoend gebouw was het lusthof van de eerste sultan, erg leuk om te zien.
water paleis
water paleis
Dan nog een bezoek aan het Sonobudoyo museum, wat zeker de moeite waard is, een prachtige collectie batik, maskers en poppen en nog veel meer; alhoewel wij de enige bezoekers waren, onbegrijpelijk! We laten de chaffeur gaan en lopen terug naar het hotel, gelegen in een zijstraat van de Jl.Malioboro, de straat waar het allemaal gebeurt. Het is best fijn voor even, een auto met chauffeur, maar ik vind het toch het leuktst om uit de auto te zijn en tussen de bevolking te lopen. Indonesiers zijn ongelofelijk aardige mensen en heel vaak worden we aangesproken in het Nederlands. De volgende dag gaan we de Borobudur bezoeken; dat is eigenlijk het hoogtepunt van onze trip naar Yogyakarta en het is zeker zo mooi als we gehoord hadden. Wat een gigantisch bouwwerk, 9 verdiepingen hoog.
Borobudur
Borobudur
We hebben inmiddels al heel wat tempels gezien, maar er is maar 1 borobudur, uniek in de bouwstijl. (trappyramide) Je hebt wel een paar uur nodig om alle verdiepingen rond te lopen. Er zijn vijf verdiepingen met muurreliefs, die verhalen over het leven van Boeddha, prachtig.
eeuwige uitkijk
eeuwige uitkijk
De bovenste drie terassen zijn rond en hebben geen buitenmuren; hier staan 72 opengewerkte kleine stupa's met in elk een Boeddha. De hoofdstupa 11 meter in doorsnede symboliseert de verlichting. Onzichtbaar binnen in de grote stupa bevinden zich twee kleine vertrekken, die bevatten het niets, de totale leegte (het nirvana). De Borobudur is een belangrijke bron van historische informatie, de huizen, schepen, kleren, muziekinstrumenten en dansen, die hier zijn afgebeeld, komen niet uit het India (Nepal) van Boeddha, maar uit het Java van de 9e eeuw.
Borobudur
Borobudur
De volgende dag gaan we naar het Dieng plateau, het is een behoorlijk eind rijden, maar het is heerlijk rustig in de bergen en de natuur is schitterend.
op weg naar het plateau in de bergen
op weg naar het plateau in de bergen
Onderweg zien we de rokende krater van de berg Merapi. Niet lang geleden was de hele omgeving grijs van het lavagruis na weer een uitbarsting.
Lava landschap bij Yogya
Lava landschap bij Yogya
Het plateau is een mysterieuze en sprookjesachtige plek; een kale moerasachtige komvormige krater op 2000 meter hoog. Giftige gassen borrelen op uit de grond
Dieng plateau op 2000 meter
Dieng plateau op 2000 meter
en je ziet veel zwavelkristallen glinsteren in het zonlicht. Er stonden meer dan veertig tempels, maar er zijn er nog slechts 8 bewaard gebleven. Er is ook een meer en als je daar loopt ruik je de sterke zwavelgeur, het meer zelf is knalgroen. 's Avonds laat weer terug in Semarang en de volgende dag naar Kudus gefietst, waar we geinterviewd worden door de krant; helaas zien we er zelf nooit iets van als het er al in komt. Daarna gaan we naar de kustplaats Rembang, waar wel 10 hotels zijn, maar helaas allemaal vol. Nog tien kilometer in de stad rond gefietst om van het ene naar het andere hotel te gaan, maar helaas. Dan brengt een vriendelijk balie medewerkster van een hotel ons naar een ander hotel, waarvan ik kan begrijpen, dat het niet vol zat. Smerig, smerig, smerig, maar wat moet je als er niets anders is. Op nog geen 5 meter van de weg lag onze kamer met een raam dat niet helemaal dicht kon, dus het leek door het verkeerslawaai brommers met knalpotten net of we buiten lagen. Maar zo moeten veel Indonesiers elke dag 's nachts slapen, dus wat zullen wij dan nog zeuren over1 nachtje. word vervolgd.

  • herinnering by voor en tegen wint
  • Even wennen weer... by Janine en Ceriel
  • Met veel plezier by Ingrid
  • leve de vrijheid by mettina
  • foto's by Gerrie en Maarten
  • Java by Ivon


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active