Travel Journal

Van de bikini naar de gebreide sokken

(Thursday 13 October 2011) by fietsendeknarren
Na zes hele fijne dagen bij Frans en Angela is het weer tijd om te vertrekken. We denken met plezier terug aan de heerlijke gerechten, die Angela voor ons gekookt heeft en alle hulp van Frans bij het zoeken naar een auto en de daarbij behorende zaken. Het regirstreren b.v. had nogal wat voeten in de aarde. We werden 2 x naar een verkeerde plek verwezen en toen we eenmaal bij het juiste adres geariveerd waren, bleek dat Frans een papier moest tekenen, omdat ons adres in Australie bevestigd moest worden. Bij de vierde keer is het eindelijk voor elkaar en tuffen we weg met onze Ford uit 1993, een oud beestje, maar hij ziet er heel goed uit. Een groot voordeel is, dat hij op gas rijdt. Dat is hier veel goedkoper dan benzine, 70 dollarcent per liter. Het is een behoorlijk luxe auto en alles werkt nog ook; ik hoop dat het zo blijft de komende maanden. We gaan een stuk terug naar het Noorden om de Barossa Valley te bezoeken; dat is een wijngebied. We maken een mooie fietsttocht door het gebied, behoorlijk pittig, er zijn nogal wat heuvels. Daarna gaan we door naar Flinders Range, een prachtig natuurpark, dat 250 km noorderlijker ligt en waar we met het gehuurde busje geen tijd voor hadden. We blijven 4 nachten en maken een tocht over een "dirt road" in de bergen, heel spectaculair met prachtige vergezichten. We bezoeken een kopermijn in het stadje Blindman (slechts 25 inwoners).
mijnbezoek Blindman
mijnbezoek Blindman
Schaapsherder Blindman ontdekte koper op die plek. Hij moest een consessie kopen om het koper te winnen en met behulp van twee compagnons kreeg hij de benodigde 10 dollar bij elkaar. Hij heeft zijn aandeel later verkocht voor 70.000 dollar aan een mijnmaatschappij, voor die tijd een enorm fortuin. Hij is vertrokken uit Blindman en in Adelaide rijk gaan leven. Blijkbaar had hij daar veel vrienden, want hij is arm gestorven. We maken nog een prachtige wandeling door het park. Op de dag van vertrek wil Willem de waterzak, die we in de boom hebben hangen, opbergen. Zit er aan de achterkant een gigantische spin. Ik heb nog nooit zo'n grote gezien.
huntsman spin lekker ding
huntsman spin lekker ding
We roepen de buurman erbij om te vragen of hij gevaarlijk is, maar niet gelukkig. Er zitten hier behoorlijk grote joekels. Ik heb er ook al een in de achterbak van de auto zien lopen. Ik ben normaal gesproken nogal bang voor spinnen. Maar alles went blijkbaar en in natuurparken kom je nu eenmaal veel natuur tegen. Een kangaroo naast je tent of een emoe die voorbij wandelt. Het is hier allemaal heel gewoon.

We gaan via een prachtige weg terug door de Barossa valley op weg naar de kust en gaan daarbij door het Coorong National Park. We gaan een fietstocht maken bij Lake Albert en zien er veel pelikanen,
pelikaan en meeuw
pelikaan en meeuw
maar het is zo koud, dat we besluiten terug naar de tent te gaan. Niet dat het daar veel beter is. Het is nogal afzien met het weer; de ene dag is het heerlijk en de andere dag stik je van de kou. Vooral in de avond als de zon verdwenen is, koelt het snel af. Op een mooie dag maken we een prachtige wandeling door het Coorong gebied en gaan bij een pelikanen colonie kijken. Als we bij de camping aankomen is er een Nederlandse fietser, die in Merlbourne begonnen is en van plan is naar Nederland terug te gaan fietsen. Nou ik kan vertellen, dat hij nog heel wat kilometers te gaan heeft. We gaan via Kingston naar Naracoorte om de Victoria grot te bezoeken, die op de world heritage lijst staat. Er zijn in 1969 veel fossielen gevonden, die tot 500.000 jaar teruggaan, terwijl de grot al in 1850 ontdekt is. Aan de hand van de fossielen kun je zien welke diersoorten er geleefd hebben en ze hebben er verschillende tentoongesteld, erg interessant.
Victoriagrot in Naracoorte
Victoriagrot in Naracoorte
We gaan naar een camping in het park en zijn de enige, terwijl het een prachtige camping is. Volgende dag gaan we naar bool Lagoon, dat is een vogel gebied en is werkelijk schiterend, zo veel vogels. Terwijl ik sta te fotograferen, trap ik weer bijna op een slang en niet zo'n kleintje ook. Sommige Australiers zien hun hele leven geen slang en voor ons is het de tweede al. Spannend hoor, maar we hebben het weer overleefd.
bijna op getrapt
bijna op getrapt
Nu zitten we in de keuken van een camping in Mt Gambier en hebben een heel gesprek met Australiers. We worden heel veel aangesproken en het is opvallend hoeveel mensen Nederland kennen. Of ze hebben er familie wonen of hebben met een Europatour een dag Amsterdam gedaan, of hebben Nederlandse voorouders. We zitten hier inmiddels al twee nachten, want de regen komt met bakken uit de hemel en het is behoorlijk koud, niet echt prettig. De camping ligt in een krater tussen drie meren in, één meer het "blue lake"
Blue Lake in  Mt Gambier
Blue Lake in Mt Gambier
is heel bijzonder, de kleur veranderd nl. in september plotseling van blauw naar grijs en niemand weet hoe dit komt, terwijl de andere twee meren gewoon hun grijze kleur behouden.
We gaan een sinkhole bekijken in Mt Gambier; dat is een grot waar honderden jaren geleden het dak naar beneden is gestort en daar is nu een prachtige tuin in gevestigd. Het bijzondere is dat dit gat zo groot is. Normaal gesproken zijn ze veel kleiner, dat hebben we kunnen zien in de Victoria grot, waar de fossielen liggen van dieren, die in zo'n kleiner sinkhole zijn gevallen. Als het de volgende dag een half uur droog is pakken we snel de tent in om naar de Grampians te gaan. Dat is wederom een natuurpark; het stikt er hier van. Onderweg komt de regen met bakken uit de hemel; niet echt prettig rijden en ook geen fijn vooruitzicht om de tent weer op te zetten. Als we op de camping aankomen is het even droog. Zo gauw de tent staat begint het weer te gieten en dat blijft het de hele nacht doen. Ik was bang dat we de volgende dag wakker zouden worden in een modderpoel, maar dat viel gelukkig erg mee. Wel is het zo, dat het natte gras er voor zorgt, dat je schoenen doorweekt raken en voor het eerst op de hele reis gebruiken we onze waterdichte sokken, zodat de voetjes droog blijven en dat is hard nodig met de kou. We willen de watervallen en de bijzondere rotsformaties, die meer dan 400 miljoen jaar oud zijn, gaan bekijken, maar moeten er helaas 100 kilometer heen en weer terug voor omrijden, omdat de korte weg door de bergen gesloten is wegens overstromingen. Toch doen we het en het is de moeite waard. Het is een mooi park vooral de rotsformaties. Gelukkig knap het weer een beetje op en we gaan op weg naar Port Fairy een plaatsje aan de kust. Het is gesticht in 1835 door walvisvaarders en is nu de thuishaven van de grootste visserijvloot van de staat Victoria. De haven ligt idyllisch langs de oevers van de Moyne rivier. Op Griffiths eiland door een smalle brug met het vasteland verbonden nestelen tussen september en april duizenden pijlstormvogels. (nu niet één gezien) Er loopt een pad over het eiland wat we per fiets willen volgen, maar halverwege lopen we vast in het struikgewas en moeten terug. Toch maken we hier nog een mooie fiettocht over het voormalige spoorrail tracee met een Hollands uitziend landschap vooral ook door de koeien in de wei.
Hollands tafreel
Hollands tafreel

Als we de volgende dag vertrekken maken we een stop bij Warrnambool en bezoeken het openluchtmuseum over de scheepvaart in de 19e eeuw, met daarbij een nagebouwd vissersdorp. Warrnambool ligt in het centrum van de Shipwreck Coast, waar in de 19e eeuw meer dan 700 schepen gezonken zijn.

We vervolgen onze weg over de Great Ocean Road naar Port Campbell. Het Port Campbell Nat. park is door zijn adembenemende natuur zeer indrukwekkend. Duizende jaren lang hebben wind en golven de kust terug gedrongen, maar de tot 60 meter hoge rots torens in zee laten staan; het mooiste voorbeeld hiervan zijn de Twaalf Apostelen.
twaalf apostelen Great Ocean Highway
twaalf apostelen Great Ocean Highway
Vier hiervan zijn in de loop van de tijd ten prooi gevallen aan de zee, de laatste stortte in 2005 in, een indrukwekkend bewijs van de vergankelijkheid van dit natuurschoon. De golven die onophoudelijk tegen de kust slaan bezorgen niet alleen de scheepvaart veel last. Een paar kilometer verderop staat de London Bridge rotsformatie, waarvan in 1990 zonder voorafgaande waarschuwing een boog instortte. De Great Ocean Road is een van de meest spectaculaire kustwegen ter wereld,
langs de Great Ocean Highway
langs de Great Ocean Highway
een paar keer slaan we af om mooie watervallen te bezoeken en eenmaal gaan we de bergen door over een zeer smalle prachtige weg met sommige bomen van wel 100 meter hoog (ze behoren dan ook tot de hoogste ter wereld) naar een regenwoud. Je loopt op gemiddeld 25 meter hoogte over een stalen loopbrug van 600 meter lang en je ziet het bos van bovenaf, indrukwekend vooral door de gigantische meters hoge varens en bomen.
We slaan nog een keer af om een vuurtoren te bezoeken en rijden daarbij door een bos met daarin een hele groep Koala beren.
Koala beertje
Koala beertje

Het is paartijd en dan zoeken ze elkaar op, ze maken de meest vreemde geluiden. Er zat er één naast onze tent in de boom en die heeft ons diverse keren wakker gemaakt met z'n oergeluiden. We wisten eerst niet wat het was, tot we hem de volgende ochtend zagen zitten.
We gaan nog naar een punt waar je normaal gesproken walvissen kunt zien, maar niets. Als we later weer over de Great Ocean road rijden zien we ze wel, zei het heel in de verte.We gaan naar Queens Cliff, een mooi stadje aan de kust met een heel gezellige jachthaven. Er wordt hier veel gevaren, vooral gezeild; het stadje ligt aan een prachtige baai.
vlucht in avondrood
vlucht in avondrood
Daarna door naar Geelong, een flinke stad, waar we het wolmuseum bezoeken. De hele cyclus van schaap scheren, de wol zuiveren en het maken van bijvoorbeeld een tapijt wordt in beeld gebracht. Tevens worden de soms erbarmelijke omstandigheden, waaronder de mensen moesten werken, getoond. Het is zondag; er zijn veel straat artiesten en het valt me op dat er niet om geld gevraagd wordt; blijkbaar is het optreden het belangrijkste en dat ziet er nog goed uit ook. Er speelt ook een band en we gaan even kijken; de muziek is lekker om te horen, maar onze oren zijn niet meer tegen zoveel geweld bestand. Daarna gaan we naar Melbourne. Het is nog steeds heel koud en de regen wil maar niet ophouden. Gelukkig heeft elke camping wel een goede campkeuken, zodat we binnen kunnen koken en eten en soms het nieuws bekijken. We gaan in de stad een World Herritage gebouw met park bekijken; het valt me erg tegen. Het museum, wat erbij staat, is prachtig. Daar kun je een hele dag vertoeven en het grappige is, omdat we senioren zijn kost het ons niets; dat is trouwens vaker het geval; een senior krijgt vaak de helft reductie op verschillende zaken.
We gaan nog een dag de stad in en het is er gezellig druk; echt mooi vind ik de stad niet; alhoewel er wel een paar mooie oude gebouwen staan.
We schepen de volgende avond in om naar Tasmanie te varen, een boottocht van 10 uur, maar daar over ga ik later berichten.
De rest van de foto's volgt later als we een snellere internet verbinding hebben.

  • Het weer zit tegen maar de natuur is schoon by John
  • Tasmanie! by Ilona
  • feest van herkenning by charles
  • laat maar die spinnen by mettina
  • Groeten uit Holland by Ivon
  • Henk en Ana de Jongh by Henk en Ana de Jongh
  • wat een dieren by Gerrie en Maarten
  • lekker bezig hoor !! by voor en tegen wint
  • Wat een belevenissen by Ingrid


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active