Travel Journal

Hello, how are you?

(Thursday 17 November 2011) by fietsendeknarren
De mensen die op ons vorige verhaal gereageerd hebben, hardstikke bedankt.


De overtocht naar Tasmanie verloopt buitengewoon gesmeerd; alles is tot in de puntjes geregeld; de stoelen waar we in zitten zijn vliegtuigstoelen en kunnen ver naar achteren, zodat je er gemakkelijk een slaapje in kan doen. De overtocht duurt 10 uur en 's morgens om 6 uur leggen we aan en sta je na anderhalf uur op de kade. Tasmanie heeft niet veel met het vaste land gemeen; het leven is er rustiger, het landschap nogal wild, het is de staat met de meeste natuurparken en op veel plaatsen is de natuur nog in de oorspronkelijke staat.
tasmanie
tasmanie
Het ligt ver van de grote toeristendrukte en de Tassies, zoals ze zichzelf noemen, doen er alles aan om het zo puur te houden, desnoods met geweld. In 1642 ontdekte Abel Tasman het eiland en werd het Van Diemen's land genoemd; later kwamen er anderen die het in 1855 tot Tasmanie omdoopten. De geschiedenis wordt overschaduwd door de wrede behandeling van de blanke strafgevangenen. In toaal werden er meer dan 60.000 naar Tasmanie gedeporteerd, waar velen een wisse dood wachtte. Het eindstation was vaak Port Arthur; nu een druk bezochte toeristische attractie, daarover later meer. Nog slechter dan de gevangenen verging het de oerbewoners; in geen enkele andere Australische staat werden ze zo doelbewust vervolg en uitgeroeid als in Tasmanie. Nog geen tien jaar geleden werd ook het bestaan van hun nakomelingen officieel verloochend. Dit zijn vooral de achterkleinkinderen van Amerikaanse en Britse walvisvaarders en Tasmaanse aboriginalvrouwen, die door de blanken als slavinnen naar de Furneaux eilanden ontvoerd werden. De eerste dag hebben we goed weer en de weg naar de camping is mooi.
Tasmanie
Tasmanie
Als we de volgende dag vertrekken is het weer nog goed, maar gaandeweg verandert het. We gaan naar een natuurpark, dat vanwege zijn natuurlijke en culturele betekenis de bescherming van de World Herritage lijst heeft. Als de tent in het park eenmaal staat, gaat het regenen tot de volgende ochtend toe. We besluiten toch te vertrekken, omdat we in een gigantische modderpoel staan. Het regent pijpestelen en de tent gaat drijfnat en onder de blubber in de zak. We willen een wandeling maken langs het prachtige Dove Lake, met uitzicht op de 1545 meter hoge Gradle Mountain (helaas in de wolken)
Lake Dove in de Cradle Mountains
Lake Dove in de Cradle Mountains
en tussen twee buien in lukt het ons dat een klein stukje te doen. De route die we rijden naar de volgende camping gaat door de Gradle Mountains en is overweldigend mooi; ik heb nog nooit zulke mooie natuur gezien. Op de camping zetten we snel de tent op, voordat de volgende bui komt en helaas hoeven we daar niet lang op te wachten. Als we de volgende dag vertrekken stormt het met regen en hagel; het is berekoud, maar we zijn niet voor niets naar Tasmanie gegaan, we willen toch zo veel mogelijk zien. Dus doen we net of er niets aan de hand is en gaan een waterval bekijken, die behoorlijk heftig was geworden vanwege het weer.
Nelson waterval op Tasmanië
Nelson waterval op Tasmanië
Nelson waterval
Nelson waterval
Daarna nog een wandeling van slechts 40 minuten, maar dat was te veel gevraagd; op de terugweg krijgen we weer een hagelbui; gelukkig wordt je daar niet zoooooo nat van. Als we bovenin de bergen rijden gaat het sneeuwen;
sneeuw op Tasmanië
sneeuw op Tasmanië
het is slechts 4 graden dus veel te koud om te kamperen. De tent is al nat ingepakt en wordt er in een sneeuwbui niet droger op. Daarnaast heb ik kou gevat en keelpijn; daarom nemen we een hotel; de verwarming, niet berekend op zoveel kou, kan het niet aan en we blijven het koud hebben. Het is wel weer prettig om na lange tijd in een normaal bed te slapen, zodat ik lekker tegen Willem aan kan kruipen. We vertrekken gelukkig met beter weer en aan het einde van de dag is het heerlijk 17 graden met zon; dat is hier normaal; de ene dag is het mooi de andere dag vreselijk. We hebben behoorlijk afgezien, maar de weersverwachtingen voor de komende dagen zijn gelukkig goed. We gaan op weg naar Hobert de hoofdstad van Tasmanie. Als je aan komt rijden, is het een prachtig gezicht. Er wordt gezegd, dat hier de mooiste jachthaven ter wereld is, hij is mooi, maar de mooiste????? Wat wel erg mooi is, is de botanische tuin van Hobert; ik heb zelden zo een mooie tuin gezien, vooral ook omdat de orchidee�n in bloei staan.
Botanische tuin in Hobart
Botanische tuin in Hobart
De stad zelf is niet heel bijzonder; er staan wat oude koloniale gebouwen. Waar ik heel blij mee ben, is, dat ik mijn filmcamara weer heb kunnen opladen in een fotoshop. Ik heb al een hele tijd niet kunnen filmen en dat is verschrikkelijk; terwijl we zo veel mooie dingen zien en dat alles, omdat ik geen oplader heb. Ik heb ontzettend spijt, dat ik de orginele oplader thuis heb gelaten om ruimte te besparen en een universeel oplader heb gekocht. Die werken slecht en branden door; we hebben er inmiddels twee versleten. Van Hobert gaan we naar Port Arthur, dat was de meest beruchte strafkolonie. De gevangenis ligt temidden van een paradijselijk landschap en het is moeilijk voorstellen, dat hier zoveel gruwelijkheden zijn begaan. Het is in 1877 gesloten. Bosbranden hebben later veel gebouwen in de as gelegd, maar de ruines met in het midden het vier verdiepingen tellende tuchthuis spreken zeker tot de verbeelding.
Port Arthur Tasmanië
Port Arthur Tasmanië
Het was een dorp op zich met een gekkenhuis, pakhuizen en woonhuizen. Interessant is de kerk,
Kerk op Port Arthur
Kerk op Port Arthur
waar meer dan 1000 gevangenen vastgeketend op smalle houten banken naar Gods woord moesten luisteren. Als dat allemaal nog niet griezelig genoeg is, kun je op zomeravonden deelnemen aan ghost tours, hoe verzin je het. Je kunt met een boot naar het eiland van de dood varen, hier liggen talloze strafgevangenen en hun bewaarders begraven.
We gaan vervolgens richting Devonport om terug te gaan naar het vaste land en ik kan zeggen dat Tasmanie echt de moeite waard is; ook al hebben we geen Tasmaanse Duivel gezien en was het weer bedroevend slecht.

Als we eenmaal weer in Melbourne aan wal gaan, rijden we gelijk door naar Inverloch, een plaats aan de kust en het weer is prachtig, maar niet voor lang. De volgende dag komt het met bakken uit de hemel en zitten we wederom vast. Ik heb me laten vertellen, dat het de slechtste lente is sinds jaren. Ik weet niet hoe lang dit gaat duren, maar als het zo blijft, is de kans groot, dat we er mee stoppen; het kan namelijk heel lang dit weer blijven. De kou en de vochtigheid doen geen goed aan mijn botten en nu we niet fietsen kan ik duidelijk merken, dat ik stijf en stram wordt. Het is zo koud dat we soms met de capchon van onze slaapzak op slapen met het gevolg dat als ik 's morgens opsta het lijkt of ik aan de stroom gehangen heb; mijn haar staat nl recht overeind, (goed begin van de dag), Ik ben benieuwd hoelang ik dit volhou. Ik had niet verwacht, dat Australie zo afzien zou zijn. Het is tot nu toe in veel opzichten het moeilijkste land van onze reis geweest. Dit komt vooral door het kamperen in slecht weer. Maar goed, je moet niet te snel opgeven en gelukkig hebben ze op de camping van Inverloch een goede keuken met televisie en de verwarming wordt speciaal voor ons aangezet. In de volgende plaats Bairnsdale gaan we weer eens op de fiets; het is zowaar een dag goed weer. We volgen een oude spoorbaan, waar nu een fietspad is aangelegd; het is 94 kilometer lang, maar na 20 kilometer hadden we het wel gezien en zijn we omgekeerd. Het is een aardig pad, maar wordt algauw saai, ondanks de mooie natuur; je komt ook niemand tegen; het lijkt of je alleen op de wereld bent. We gaan naar het Wilsons Promontory Park,
W P N Park
W P N Park
dat is het meest populaire wandelgebied van de staat Victoria. In maart van dit jaar zijn er erge overstromingen geweest en zijn veel van de wandelpaden verdwenen of gesloten. Gelukkig niet allemaal, zodat we wel prachtige wandelingen gemaakt
strand in W P N  Park
strand in W P N Park
hebben en ik heb weer een paar dieren kunnen fotograferen, die ik op de dierenparade gezet heb. De camping is mooi gelegen tussen de bergen; helaas waait het hard en bij een flinke windstoot waait onze tent kapot. Van voren lijkt het een wigwam van achteren een tunneltent; de voorste stokken zijn dwars door de tent gegaan en steken recht omhoog. Dit gebeurde net op het moment dat ik wilde gaan koken. We hebben de hele tent afgebroken, alles eruit gehaald en in de auto gesmeten, de schade gerepareerd en op een andere plek in de luwte het kampje weer opgezet, net voor het donker gelukkig. Campings in natuurparken zijn vaak heel donker en dan sta je helemaal te klooien. Al eerder (in Italie) hebben we gebroken stokken gehad en nu wist Willem het in een razend tempo weer te maken. We hebben de volgende dag gelijk een andere stok gekocht als reserve. Het is nu een paar dagen later en terwijl ik zat te lezen op een kamping in Narooma hoor ik weer een stok breken. Vandaag bij het opzetten van de tent zat er weer een breuk in een stok; om gek van te worden. Het is een echte hoofdpijn tent. Nu zitten we in Burril Lake en weer regent het. Gelukkig hebben we nog wel een mooi park kunnen bezoeken, maar we beginnen ons nu toch echt af te vragen of we hier mee door moeten gaan. We zijn haast in Sydney en als het weer niet opknapt, bestaat de mogelijkheid dat we ermee kappen en terugkeren naar Nederland. We staan hier naast een echtpaar uit Nederland Ada en Gerd-Jan aardige mensen die met een camper van Cairns naar Melbourne reizen. Ze waren al twee en halve week onder weg en pas twee maal een buitje gehad; nou dat ging snel veranderen; 's avonds regen en de volgende ochtend wederom met bakken uit de hemel. Als het even droog is pakken we om 1 uur s'middags snel de tent in en gaan naar Kiama, een mooi plaatsje en een fijne camping tot de volgende dag. We zitten vlak bij de kampkeuken en dat is een verzamelplaats van een hele groep voetballlers geworden, die het op een zuipen zetten en dan wordt er aardig geschreewd en gelachen en de vrouwen doen om het hardst mee. Deze groep blijft het hele weekend dus wij vluchten. We zien nog wel een bijzonder natuur gebeuren, een waterkolom die wel tot 60 meter hoog kan spuiten als het hoogwater en stormachtig weer is.
natuurwonder bij Kiama
natuurwonder bij Kiama
We zitten nu in Narabeen, dat is 24 kilometer boven Sydney.

We gaan met de bus naar Manly en vandaar met de ferryboot naar Sydney. Je kan een dagkaart kopen; dan kun je met elk vervoer mee, kosten 20 dollar per persoon. Dat vonden wij een beetje veel, we willen minstens twee dagen naar Sydney, dus Willem vraagt om een dagkaart voor senioren. De chauffeur vraagt of we een seniorenpas hebben; ja hoor, zegt Willem en voor 2,50 per persoon zijn we in Sydney. Als je vanaf het water zo de skyline van Sydney ziet is het meest opvallende het Sydney Opera House, een prachtig gebouw
opera house Sydney
opera house Sydney
en zeer mooi gesitueerd aan het water met de elegante Sydney Harbour Bridge op de achtergrond. We lopen het Opera house in, maar nemen geen rondleiding; die kost nl 35 dollar per persoon. Je kunt beter naar een concert gaan. We gaan naar de strand arcade een mooi oud gebouw met kleine winkels voor een zweempje nostalgie. En naar de Queen Victoria Building, dat als markthal werd geopend en waar nu stijlvol gewinkeld kan worden. Het behoort tot een van de mooiste winkelcentra ter wereld. Ik denk dat dat waar is; het is buitengewoon mooi; geheel in Victoriaanse stijl.
QVB aan de binnenkant
QVB aan de binnenkant
We lopen langs de Townhall en gaan twee mooie kerken bezoeken, dat alles midden in het hart van Sydney. Het is een druk en levendig centrum. De volgende dag besluiten we om 's middags naar het strand te gaan en als we zo aan de kant heerlijk in onze eigen stoelen zitten te genieten van alles wat er op het strand gebeurt, zien we een groep dolfijnen voorbij zwemmen, prachtig om te zien, De maand oktober is ook de tijd dat de walvissen naar het zuiden trekken. Eerst komen de mannen voorbij en de maand erop in november de vrouwtjes met hun jongen. Als je de moeite neemt om een paar dagen te kijken dan zul je ze zeker zien; het is hier heel normaal, dat je ze ziet. De volgende dag nog een dag Sydney; helaas lukt het ons niet om weer een senioren kaartje te bemachtigen en moeten we het volle pond betalen, 20 dollar per persoon. (je kan niet altijd geluk hebben) We gaan het oude gedeelte van Sydney in, met het oudste nog bestaande huisje. Het oude centrum is jammer genoeg erg commercieel geworden; alleen maar restaurantjes. 's Middags maken we een boottocht door de haven; mij viel het een beetje tegen. Op de terugweg met de boot krijgen we noodweer; de lucht is vol met een dreigend uitziende langgerekt wolkendek; spectaculair, omdat er gigantische lichtflitsen zijn. Het regent weer pijpestelen. Maar iedereen zegt, als je boven Sydney bent heb je beter weer, nou wij niet. Op het moment dat ik dit schrijf zitten we 400 kilomter boven Sydney en het regent pijpestelen. We zitten in Port Macquarie en gisteren heeft het hier gehageld en vreselijke gestormd; er is zelfs een tent het water in gewaaid. We worden er een beetje moedeloos van, elke dag opnieuw regen. Waar we ook genoeg van krijgen zijn de party's op de camping met beschonken Australiers, die zonodig moeten schreeuwen of zingen. Omdat wij natuurlijk steeds van camping naar camping gaan, is het wel een paar keer per week raak. We komen Nederlandse fietsers tegen, die aan het begin van hun reis stonden in de blue Mountains. Helaas, de dag dat ze wilden vertrekken regent het pijpestelen en staat er een stevige storm, dus wordt het vertrek met een dag uitgesteld. Ik hoop, dat ze niet te vaak hoeven uitstellen; ze hebben maar twee maanden. De Blue Mountains is een mooi natuurgebied en wordt zo genoemd, omdat er een blauwe waas over de bergen ligt. Er zijn ook bijzondere rotsformaties ( genaamd three sisters)
rotsformatie the three sisters
rotsformatie the three sisters
.We zitten nu aan een mooi meer en hadden graag nog een dag willen blijven. Helaas, de plaats waar wij stonden was vergeven, dus hup weer het kampje opbreken. Het weer wordt wel steeds warmer, maar nog steeds vaak regen, vooral tegen de avond. Austaliers blijven soms 14 dagen hangen op zo'n camping. Ik vraag me af, wat ze dan de hele dag doen, met elkaar kletsen, ze houden wel van een praatje. De hele dag horen we, hello how are you, maar tot een echt gesprek komt het maar zelden; het komt allemaal nogal oppervlakkig over. We zitten nu haast in Brisbane en we twijfelen erg of we nog wel naar Nieuw Zeeland gaan. Het schijnt mooi te zijn qua natuur, maar ik heb inmiddels 100 000 of meer eucalyptus bomen voorbij zien komen en heel veel natuurparken. Het begint allemaal op elkaar te lijken.
We gaan nu nog naar het Great Barrier Reef, dan proberen de auto te verkopen en dan zien we het wel, daarover later meer.

  • Het regent...zonnestralen by Janine en Ceriel
  • Burril Lake by Ada en Gerrit Jan Kleijn.
  • met winterpeen kom je er doorheen by voor en tegen wint
  • Na regen komt.. (juist) by Ivon
  • Oplader by Henk en Thea
  • Hallo daar! by Jan van Hamburg
  • Australie by Blankendaal


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active